Work Text:
“Hennie,” begon Johnnie.
“Mmm,” kwam het slaperige antwoord van naast hem.
“Ik heb het vandaag tegen Ma gezegd.”
“Mm. Wat heb je gezegd?”
“Dat ik—dat ik—” hij kon het woord nog steeds z’n strot niet uit krijgen. Hij kon het amper denken.
Het bleef even stil. “Oh,” zei Hennie toen. Hij rolde zich op z’n zij en legde zijn hand op Johnnies schouder. “Wat zei ze?”
* * *
“Ma,” zei Johnnie.
“Ja jongen,” zoals altijd van om de sigaar heen.
“Ik moet je even wat vertellen.”
Ma keek op van de pan waarin ze stond te roeren. Het was half zes, bijna etenstijd, maar Toet en Henkie waren Whisky uitlaten en Kees en Kees waren God mocht weten waar. Opa stond in de woonkamer, maar die kon al jaren nauwelijks wat horen. “Je hebt toch niet weer de hond van de buren aangereden, hé? Gadver, de vorige keer bleef dat wijf maar aan m’n kop zeuren toen ik boodschappen wilde doen.”
“Nee, Ma,” zei Johnnie.
“Oh. Nou, dan is ‘t goed.” Ze keek even scherp naar Johnnie met gefronste wenkbrauwen en toen weer naar de pan.
“Ma,” zei Johnnie, en schraapte z’n keel.
“Ben je ziek?”
“Nee,” z’n stem schoot de hoogte in. “Nee,” zei hij nog een keer, “niet dat ik weet. Ik, uh...” Shit.
“Wat sta je nou te dralen, vort.”
Johnnie rechtte zijn rug – een reflex op de toon die Ma aansloeg – en voor hij het wist waren de volgende woorden z’n mond uit: “Ik val op mannen.”
Ma keek even naar hem. Toen roerde ze door. “Heb je al een leuke vriend? Je moet er wel één vinden die een beetje kan koken, hoor. Ik hou van je, jongen, maar in de keuken heb je wel een beetje hulp nodig.”
Johnnie kon zijn oren amper geloven.
“Kan jij de tafel anders effe dekken? Waar zitten Kees en Kees?”
Met trillende handen zette Johnnie de zeven borden neer, en reed Opa naar tafel. In een roes pakte hij het bestek, en vulde glazen met limonade voor de kinderen, water voor Kees en Opa, whisky voor Ma en een pilsje voor Kees en hemzelf, en ging zitten toen de deur openging en de rest van het gezin binnenkwam. Het huis was vol met stemmen, terwijl Johnnie probeerde zijn hartslag onder controle te krijgen.
Hij kwam pas weer bij zinnen toen Kees hem onder tafel schopte. Ze keek hem aan van de overkant van de tafel. “Hé! Zit je soms te slapen? Of je even de jus door wil geven.”
“Oh, ja, tuurlijk. Sorry, Kees.” Hij keek op van z’n bord en glimlachte naar z’n zusje.
* * *
“Ach, wat schattig,” zei Hennie. “Moederskindje.”
“Jij bent net zo, eikel,” zei Johnnie, en porde Hennie met z’n elleboog. “Elke zondagochtend op de koffie.”
“Tja, ‘t blijft toch je moeder hé,” mompelde Hennie.
“Ja. Zo is het.”