Work Text:
“ช่วยแนะนำตัวกับผู้ชมของเราหน่อยครับ”
“ผมเกะโท สุงุรุครับ”
“โกะโจ ซาโตรุครับ”
“ทั้งสองคนรู้จักกันได้ยังไง?”
เกะโทเอนหลังพิงเก้าอี้ “พวกเราเคยเป็นแฟนกันมาก่อน เรารู้จักกันผ่านโชโกะที่เป็นเพื่อนของเราทั้งคู่ตอนมหาลัยปีสอง พวกเราคบกันได้ราวๆสองปี”
โกะโจประสานนิ้วก่อนจะวางศีรษะลงบนมือของเขา “นายยังเจอเธออยู่มั้ย”
“เจอสิ”
“บ่อยแค่ไหน?”
“อาทิตย์ละครั้ง มั้งนะ ถามทำไม?”
“นายไม่เคยทักมาหาฉันอีกเลย ตอนนี้ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่านายเป็นยังไงบ้าง” โกะโจกล่าว พร้อมสังเกตท่าทางของเกะโทอย่างละเอียด
“นายสนใจเรื่องของผมด้วยเหรอ?”
“ฉันก็สนใจนาย-”
เกะโทตัดบทเขา “ใช่สิ ผมลืมไปเลยว่านายจะสนใจตอนที่นายนึกอยากจะสนใจเท่านั้น”
โกะโจหันตัวกลับไปเหมือนถูกกระแทกอย่างจังจากคำตอบ “ฉัน-”
“เราไปข้อต่อไปกันเถอะ”
────
“เราเลิกกันเมื่อไหร่”
โกะโจหยิบโทรศัพท์ออกมาดูปฏิทิน “ประมาณปีที่แล้ว ถ้าเอาแบบละเอียดก็สิบเอ็ดเดือนกับยี่สิบวัน”
เกะโทจ้องเขา “นี้นายนับวันด้วยเหรอ”
“ช่ายย แล้วในวันครบรอบที่พวกเราเลิกกัน ฉันจะไปซื้อเค้กที่ร้านนั้นที่โตเกียวมากินคนเดียว”
“ร้านที่มีเค้กสตอเบอรี่หรือเค้กลาเวนเดอร์”
“เค้กสตอรเบอรี่” โกะโจตอบ “นายต่างหากที่ชอบเค้กลาเวนเดอร์”
“ผมไม่ได้ชอบทั้งสองอย่างนั่นแหละ จริงๆแล้ว ที่ไปซื้อเพราะนายชอบต่างหาก ปกติแล้วผมก็ไม่ได้ชอบของหวานสักเท่าไหร่”
โกะโจอ้าปากค้าง “แต่นายมักจะซื้อขนมกับลูกอมกลับมาตลอดตอนที่ไปต่างประเทศ”
“ผมซื้อให้นาย”
เขาหุบปากลง “โอ้”
────
โกะโจหยิบการ์ดใบแรกขึ้นมา “ถ้าลบความทรงจำทั้งหมดเกี่ยวกับฉันได้ นายจะทำมั้ย”
“ไม่” เกะโทตอบ เอียงคอคิดเล็กน้อย “เรามีความทรงจำดีๆร่วมกันตั้งแต่ก่อนคบกันเสียอีก ผมไม่อยากเสียมันไปหรอกนะ”
โกะโจจ้องการ์ดอยู่อีกสักพักก่อนจะถอนหายใจ “นี้มันคำถามอะไรกัน”
“ทำไมล่ะ? นายจะลบความทรงจำทุกอย่างเกี่ยวกับผมเหรอ” เกะโทขมวดคิ้ว
โกะโจยักไหล่ “ไม่รู้สิ ถ้าลบได้ฉันคงจะไม่เสียใจขนาดนี้”
“นายมักจะเอาง่ายเข้าว่าตลอดเลยนะ”
พวกเขาจ้องตากัน ก่อนที่โกะโจจะหลบตาไปก่อน
────
เกะโทอ่านการ์ด “ทำไมพวกเราถึงเลิกกัน”
“ก็...” โกะโจผายมือออก “นายต่างหากที่หักอกฉัน ตอบสิ”
“สงสัยจังทำไมนะ” เกะโทเอ่ยเหลือบมองกล้องด้วยแววตาที่รู้ว่ากำลังเหน็บแนม “อย่างน้อยก็ช่วยคิดสักเหตุผลสิ”
“พวกเรารักกันดีมาตลอด”
“ตั้งแต่เรื่องตอนนั้น ผมหยุดคุยกับนายไปเลยแต่นายก็ไม่เคยรู้ตัว”
“ฉันคิดว่านายต้องการเวลา ฉันคิดว่านายเข้มแข็งมากพอจะจัดการมันเองได้”
“ผมเข้มแข็ง ซาโตรุ” ดวงตาที่จ้องมองเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “แต่ผมก็อยากให้นายช่วยผม ผมมักอยู่ข้างๆนายเสมอตอนที่นายต้องการ แต่นายกลับไม่อยู่ตรงนั้นเพื่อผมเลย”
กลายเป็นความเงียบกริบ ก่อนที่คำขอโทษแสนเบาจะดังขึ้น “ฉันขอโทษ”
“ช่างมันเถอะ” เกะโทเอนตัวพิงเก้าอี้ตามเดิม “มันไม่สำคัญอีกแล้ว”
────
“เพื่อนของนายคิดยังไงกับฉัน”
เกะโทหัวเราะ “พวกเขาโคตรเกลียดนาย”
โกโจขมวดคิ้ว “หยาบคาย”
“โทษพวกเขาได้เหรอ” มุมปากยกยิ้ม “ตอนนั้นนายนิสัยแย่กับพวกเขาจริงๆ”
“อย่างน้อยโชโกะก็ชอบฉัน” โกะโจตอบทำหน้ามุ่ยเหมือนเด็กน้อย
เกะโทแค่ฮัมเป็นการตอบรับ
“เดี๋ยว นายไม่คิดว่าโชโกะชอบฉันเหรอ เธอชอบฉันจริงๆนะ”
“เราไปข้อต่อไปกันเลยมั้ย?”
“สุงุรุ เดี๋ยว”
────
“ตอนไหนที่นายรู้ว่าเรื่องของเรามันจบแล้ว” เกะโทถาม
และคำตอบก็มาเร็วกว่าที่คิด “ตอนที่นายบอกเลิกฉัน”
เขาพยักหน้าเห็นด้วย “มันไม่ใช่การเลิกกันแบบที่เราค่อยๆห่างกัน แต่เป็นจู่ๆเราก็เป็นแฟนเก่ากันแบบไม่ทันตั้งตัว”
“ถ้าฉันรู้ล่วงหน้าสักนิดฉันคงไม่ยอมให้มันจบแบบนี้ ” โกะโจพูดออกมาเสียงแผ่วเบา “ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อแก้ไขเรื่องของเรา”
“ผมไม่คิดว่าจะมีทางไหนที่จะแก้ไขเรื่องของเราได้เลย” เกะโทตอบออกมาตรงๆ
ความเงียบแสนอึดอัดปกคลุมทั่วทั้งสตูดิโอ โปรดิวเซอร์ถึงกับต้องกระแอมขึ้นมา พร้อมทำมือขอให้พวกเขาถามคำถามกันต่อ
────
โกะโจหัวเราะกับการ์ดใบต่อไป “ฉันเป็นแฟนที่ดีกว่าคนปัจจุบันของนายรึเปล่า?”
“อืม ตอนนี้ผมยังไม่ได้คบกับใครหลังจากนาย ดังนั้นก็ใช่ครับ”
โปรดิวเซอร์แทรกขึ้นมาด้วยคำถามนอกการ์ด “เขาเป็นคนที่เด็ดที่สุดที่นายเคยนอนด้วยรึเปล่า”
เกะโทหันไปมองโปรดิวเซอร์พร้อมยิ้ม โปรดิวเซอร์ถึงกับตัวหดเล็กลงทันทีเพราะใต้ใบหน้าแสนสงบนิ่งมีรังสีอาฆาตซ่อนอยู่
“ตอบคำถามสิ สุงุรุ” โกะโจเร้า เขายิ้มแก้มปริอย่างขบขัน
“ผมไม่จำเป็นต้องตอบคำถามนั่น”
โกะโจเอนตัวไปหากล้องพร้อมขยิบตา “คำตอบก็คือ ใช่แล้ว!”
ทั้งกองหัวเราะในขณะที่เกะโทหน้าแดงจัด
────
เกะโทพลิกการ์ดขึ้นมา “นายคิดว่าอะไรที่ผมควรเปลี่ยนเพื่อเริ่มคบกับคนใหม่”
“ไม่ต้องเปลี่ยนหรอก”
“หา? จริงเหรอ”
“นายเพอเฟคที่สุดแล้ว”
“ผม-” เขาหยุด “ขอบคุณนะ”
────
“อุ๊ป นายต้องไม่ชอบอันนี้แน่ๆ”
“ไหน มันคืออะไร?”
“โพสต์ในโซเชียลว่าพวกเราหมั้นกัน” โกะโจอ่าน “ถ้าไม่ทำ ดื่มสองแก้ว”
เกะโทยกคิ้วขึ้นก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมา จิ้มลงไปบนหน้าจอ “ได้ ผมจะทำ”
“บ้าไปแล้วเหรอ”
เกะโทให้กล้องจับภาพโทรศัพท์ของเขา “สถานะความสัมพันธ์ เกะโท สุงุรุ หมั้น กับ โกะโจ ซาโตรุ”
“กล่องข้อความแตกแน่ๆ”
โทรศัพท์เกะโทสั่น พอมองที่จอเห็นชื่อคนโทรเข้า ก็ยิ้มกว้าง
“สุคุนะน่ะ”
“อย่ารับสายนะ”
เขารับสาย “ว่าไง สุคุนะ”
“นั่นมันหมายความว่าไงว่านายหมั้นกับเจ้างี่เง่านั่น มันหมายความว่ายังไงวะ” เสียงสุคุนะดังลั่นไปทั่วห้อง “เกะโท ฉันรู้นะว่ารสนิยมนายมันต่ำเตี้ย-”
โกะโจทำเสียงเหมือนเคืองกับคำพูดของสุคุนะอยู่ข้างๆ
“แต่นี้มันเกินไป”
“เกะโท!” อีกเสียงดังเข้ามาในสาย
“มาฮิโตะ เอาโทรศัพท์ฉันคืนมา ไม่งั้น-”
เสียงเหมือนคนสองคนกำลังทะเลาะกัน แล้วเสียงมาฮิโตะก็ดังขึ้นอีกครั้ง “เกะโท! นายถูกจับเป็นตัวประกันโดยเจ้าบ้านั่นเหรอ นั่นเลยเป็นเหตุผลที่นายขึ้นสเตตัสว่าหมั้นกับมันใช่มั้ย พวกเราจะไปช่วยนายเอง!”
“ผมปลอดภัยดี มาฮิโตะ” เกะโทตอบ ดูเหมือนจะขบขันกับเรื่องนี้ “ฉัน-”
เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของมาฮิโตะแทรกขึ้นมา ก่อนที่เสียงดังตุบแปลกๆที่เหมือนร่างคนกระแทกกับพื้นดังขึ้น ตามด้วยเสียงดังของสุคุนะที่ก้องไปทั้งห้อง “อธิบายเรื่องบ้านี่มาเดี๋ยวนี้!”
“โอ๊ะ โชโกะโทรมาพอดี เดี๋ยวโทรกลับไปนะสุคุนะ”
“อย่าคิดที่จะวางสายใส่ฉัน-”
เกะโทสลับสาย “ว่าไง โชโกะ”
เสียงโชโกะที่ปกติมักจะสงบนิ่งตลอด ตอนนี้สั่นเล็กน้อยแถมเจือไปด้วยความไม่มั่นใจ “นี่เป็นมุกตลกอะไรของพวกนายใช่มั้ย บอกฉันมาสิ พวกนายกำลังแกล้งฉันอยู่”
เกะโทมองไปที่โกะโจ ที่ยกนิ้วให้เขา “ไม่ได้แกล้งครับ พวกเราหมั้นกันจริงๆและกำลังจะบินไปเวกัสพรุ่งนี้เพื่อแต่งงาน”
“นายกำลังแกล้งฉัน ต้องล้อกันเล่นแน่ๆ ฉันไม่เชื่อนายหรอกว่าเรื่องจริง” เสียงโชโกะฟังดูสิ้นหวัง “ถ้าพวกนายกลับไปคบกันนายต้องบอกฉันแล้วเกะโท แล้วโกะโจเองก็น่าจะมาพล่ามเรื่องของนายไม่หยุด-”
“โอเคแล้วนะ!” โกะโจเข้าไปร่วมในสาย “ไง โชโกะ ฉันว่าเราพอแค่นี้ก่อน พวกเราไม่ได้จะแต่งงานกันจริงๆ ที่ทำทั้งหมดเพื่อถ่ายวิดีโอลงยูทูป”
“โอ้” เสียงถอนหายใจด้วยความโล่งอกดังพอได้ยิน “โกะโจ ฉันจะจำหนี้แค้นนี้เอาไว้ นายทำฉันประสาทเสีย รู้มั้ยฉันกำลังอ่านหนังสือเพื่อเตรียมสอบอยู่”
“ทำไมแค่ฉันล่ะ?”
“เพราะถ่ายคลิปลงยูทูปยังไงๆก็เป็นไอเดียนายแน่ๆ เกะโทน่ะแค่ยอมเล่นตามนายไปเรื่อย”
“ขอบคุณนะโชโกะ” เกะโทตอบ “ขอโทษที่รบกวนเวลาเธออ่านหนังสือนะ เธอทำได้อยู่แล้ว สู้ๆนะ”
“แน่นอน ต้องวางสายแล้วนะ แต่เดี๋ยวเราต้องคุยกันเรื่องนี้ ถ้านายไม่รับสายฉันนะเกะโท ฉันจะฆ่านาย”
เสียงสัญญาณดังขึ้นบ่งบอกว่าโชโกะวางสายไปแล้ว
เกะโทหันมาหาโกะโจ ยกคิ้วด้วยความสงสัย “นายพูดถึงฉันบ่อยเหรอ”
โกโจเมินเฉยต่อคำถาม “รสนิยมในการคบเพื่อนของนายแย่ชะมัด”
────
“นายใช้เวลานานแค่ไหนในการมูฟออนหลังจากเรื่องของเรา แล้วอะไรที่ช่วยให้ผ่านมันไปได้เร็วขึ้น” เกะโทอ่าน
“ฉันไม่เคยคิดว่าเรื่องของเราจบเลย” โกะโจตอบ “ฉันไม่รู้เลยว่าจะทำได้มั้ย”
เกะโทลังเล “ซาโตรุ”
“ไม่เป็นไร” โกะโจตอบ “ไปคำถามต่อไปเถอะ”
────
“ใครคือคนแรกที่นายไปมีเซ็กส์ด้วยหลังจากที่เราเลิกกัน”
เกะโทเทของเหลวใส่แก้ว “ผมจะไม่ตอบข้อนี้”
“ทำไมล่ะ? ใช่สุคุนะรึเปล่า”
เขาหัวเราะ “บ้าเหรอ เจ้านั่นฆ่าผมแน่ๆ”
“งั้นใคร? มาฮิโตะ? โทจิ?”
“เชียร์” เกะโทกระดกแก้ว
────
“ถ้าให้กลับมาคบกันอีกครั้ง?” เกะโทอ่าน
“เอาสิ” โกะโจยิ้มเศร้าๆ “นายคือสิ่งที่ดีสุดสำหรับฉัน”
“ผมคิดว่า..ตอนนี้ผมคงไม่พร้อมที่จะกลับไป” เกะโทหลบตาเขา
“ฉันไม่ได้ขอให้นายกลับมา แค่..อยากให้รู้ว่าฉันจะรออยู่ตรงนี้”
“ถ้าผมไม่กลับไปล่ะ?”
“งั้นฉันก็ดีใจนะ ที่นายมีความสุข แค่นั้นก็พอ”
────
“นายยังรักฉันอยู่รึเปล่า?” โกะโจถาม เอียงตัวไปใกล้อย่างสงสัย
“ผมน่ะรักนายเสมอ” เกะโทตอบ เสียงของเขานุ่มนวลและปราศจากคำโกหก “จะมีส่วนหนึ่งในใจของผมที่ยังคงรักนาย”
โกะโจจับมือที่วางอยู่ของเกะโทไปกุมไว้อย่างนุ่มนวล “ขอโทษนะที่หน้าตาดีเกินไปจนทำให้นายตกหลุมรักขนาดนี้” เขาหยอก
เกะโทขำ ดึงมือของเขาออก “เลิกหลงตัวเองได้แล้ว”
────
เกะโทหยิบการ์ดใบต่อไปขึ้นมา “นายคิดว่า ถ้าผมแต่งงานผมจะเป็นสามีที่ดีมั้ย?”
โกโจะหัวเราะออกมาอย่างเศร้าสร้อยและขมขื่น “ดีสิ”
“จริงเหรอ?” เกะโทยิ้ม
“ดีอยู่แล้ว ฉันน่ะอยากให้นายแต่งงานกับฉันนะ สุงุรุ”
รอยยิ้มค่อยๆจางหายไป “ผม...”
“นายไม่ต้องพูดอะไรหรอก” โกะโจถอนหายใจ “ฉันทำมันพังเอง”
ภาพจากล้องสั่นเล็กน้อยเพื่อขยับไปจับภาพเกะโทที่อยู่ๆก็ลุกขึ้นทันที
“ผมทำต่อไปไม่ไหวแล้ว” เสียงเขาสั่นเครือ
“สุงุรุ-”
แล้วภาพก็ตัดไปมืดสนิท
────
Exes Play Truth Or Drink
Comments:
LookAtMe
ใครก็ได้! ฉันอยากรู้เกิดอะไรขึ้นกับพวกเขาต่อ
BernieMittens
โกะโจที่รักเกะโทมากขนาดนั้นทำเอาฉันเศร้าไปด้วยเลย
Museof
มาฮิโตะกับสุคุนะดูแล้วน่าจะรั่วน่าดู ฉันชอบพวกเขา
Whatup
มีใครเห็นมั้ยว่าเกะโทร้องไห้ตอนใกล้ๆจะจบก่อนที่ภาพจะตัด ใจพังไปหมดแล้ว
Haret
ถ้ารักใครแล้วต้องเจ็บขนาดนั้น แม่งไม่อยากรักใครเลย