Work Text:
ตั้งแต่แรกพบสบตา นอร์ตันก็รับรู้ได้ว่าออร์ฟัส เป็นคนเย่อหยิ่ง
สายตานั้นไม่ได้เปลี่ยนไปเท่าไหร่ เมื่อทั้งสองฝ่ายกลายเป็นเพื่อนร่วมเตียงกัน กิจกรรมทางเพศที่ถูกทำขึ้นเพื่อผ่อนคลายความเครียดถูกดำเนินไปด้วยความเงียบ มีเพียงเสียงหายใจหอบ เสียงตั่งเตียงไม้โยกเยก และเสียงกายเนื้อกระทบกันเฉอะแฉะเป็นจังหวะ สร้างอารมณ์ร่วมที่ไม่ค่อยจะมีนัก
นอร์ตันมักเป็นคนที่นอนราบ ให้อีกฝ่ายจัดแจงให้ ไม่ใช่เพราะเขาไม่อยากทำ แต่เป็นเพราะอีกฝ่ายต้องการแบบนั้น ยังดีที่คำขอร้องง่าย ๆ ของนอร์ตันอย่าง ‘เขาจะเป็นคนสอดใส่เท่านั้น’ ถูกให้ความเคารพเป็นอย่างดี
ทั้งคู่รู้จักกันตั้งแต่สมัยไฮสคูล นอร์ตั้นเป็นเด็กเรียนดี ส่วนออร์ฟัสเป็นนักเรียนดีเด่น หนุ่มรูปร่างสูงมีเพื่อนมากมาย ส่วนอีกฝ่ายรู้จักคนทั้งโรงเรียน รวมถึงฐานะทางบ้านของหนุ่มลูกคุณหนูจากอังกฤษ กับ ครอบครัวผู้อพยพฐานะกลางค่อนล่าง หาเช้ากินค่ำ
ความแตกต่างเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้ทำให้นอร์ตันรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อยเสมอที่เห็นหน้าอีกฝ่าย อีกฝ่ายที่ดูสูงส่ง อยู่บนบันไดต่างขั้นจากเขา ไม่แม้แต่อยากจะมองหน้าด้วยซ้ำ
จนวันหนึ่ง เขาได้ทำงานเป็นพนักงานส่งของ นำส่งพัสดุไปยังโรงพิมพ์เปิดใหม่ และได้รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นเจ้าของที่นั่น พร้อมป้ายรับสมัครงาน แน่นอนว่าเขาคงไม่สมัครไปเป็นขี้ข้าของคนที่เขาไม่สบอารมณ์ด้วย แต่ประเด็นไม่ได้อยู่ตรงนั้น
ระหว่างที่นอร์ตันกำลังยืนคาบอมยิ้มอยู่หลังส่งพัสดุ รอเซ็นเอกสารมากมายวุ่นวาย ออร์ฟัสก็ได้เข้ามาหาเขา พร้อมขอไฟแช็ค นอร์ตันทำหน้าเหวอ ก่อนจะหยิบอมยิ้มออกจากปากและขมวดคิ้วให้ดู
ออร์ฟัสถอนหายใจแล้วจิ๊ปาก บุหรี่ในมือถูกเก็บเข้าซอง
เป็นครั้งแรกที่นอร์ตันได้เห็นหน้าของอีกฝ่ายชัด ๆ หลังจากที่เขาก้มหน้าหลบมาตลอด
ใบหน้าผอมซูบ ผิวขาวซีดเซียว ขอบตาคล้ำ ดวงตาที่ไร้ประกายสะท้อนออกมา แม้สูทและผมจะถูกดูแลอย่างดี แต่ปากที่สั่นเพราะความอยากสูบนิโคตินเข้าปอดนั่นก็ทำให้นอร์ตันได้รู้
ตัวเขาและคนตรงหน้า ไม่ได้แตกต่างกันเลย
สถานการณ์อีกหลาย ๆ ครั้งทำให้นอร์ตันและออร์ฟัสได้อยู่ในจังหวะที่แค่มองตาก็สัมผัสได้ถึงความแห้งแล้งของชีวิตกันและกัน
ทั้งคู่ไม่ได้พยายามจะเติมเต็มดินแห้งกรังนั่นด้วยฝน หากแต่เป็นเพียงต่างเหงื่อและน้ำลายที่ถูกถุยอย่างไร้ค่า เหมือนกับพยายามเดินหาถังขยะในฤดูหนาว พิงเอาความอุ่นจากการเน่าเฟะ เหม็นหึ่ง ไม่น่าอภิรมย์ แต่ก็ช่วยให้อุ่น
นอร์ตันพยายามไขว่คว้าหาแสงสว่างอยู่เสมอ และออร์ฟัสเป็นแสงสว่างให้เขาไม่ได้ และจะฉุดลงสู่ความมืดมืดเท่านั้น แค่มองดวงตาคู่นั้นก็รู้แล้ว แต่นั่นก็เป็นเวลาเดียวที่ออร์ฟัสเผยความต้องการของตัวเองออกมา แม้จะเคลือบไปด้วยความเย็นชามหาศาล
เนื้อแข็งขืนถูกเบียดเข้าไปในรูเล็ก ๆ แม้จะถูกนิ้วของทั้งคู่ช่วยเล่นจนนุ่มขึ้นมาก แต่ด้วยขนาดของนอร์ตัน ก็ไม่ได้ทำให้การสอดเข้าไปนั้นสะดวกสำหรับอีกฝ่าย
ออร์ฟัสหย่อนตัวลงที่ลงนิด มือหนึ่งค้ำเตียงไว้ ส่วนอีกมือจับที่หน้าท้องของตัวเอง ส่วนนอร์ตันแค่นอนนิ่ง ๆ ตามที่อีกฝ่ายสั่ง เศษซองถุงยางกับเจลหล่อลื่นถูกวางไว้บนหัวเตียง น่าเสียดายที่มันเหลือแค่เศษ และเจลก็หมดแล้ว
พอทั้งหมดของนอร์ตันอยู่ในตัวของคนตรงหน้า มือขาวซีดก็ค่อย ๆ ลูบไล้ร่างของตัวเอง เล่นกันส่วนอ่อนไหวบนหน้าอก พร้อมขยับเอวช้า ๆ นอร์ตันรู้สึกทรมาณ ไม่ได้รู้สึกดีเลยสักนิด นี่เขากำลังทำอะไรอยู่
“ลุกขึ้นได้ไหมครับ”
ถามก่อนเพื่อขออนุญาต นั่นคือหนึ่งในข้อตกลง ออร์ฟัสเหลือบตามองอีกฝ่าย กรอบหน้าคมพยักลงเป็นการอนุญาต เอนตัวออกเล็กน้อยให้ร่างที่สูงกว่าขยับลุกได้สะดวก แต่ไม่ได้นำส่วนที่เชื่อมต่อกันไว้ออก
“พอเจลหมด ไม่ใช่แค่คุณที่ต้องพยายามทำให้รู้สึกดี” นอร์ตันพูดในลำคอ เสียงเบาพอจะได้ยินกันสองคน “ผมเองก็เหมือนกัน”
หนุ่มครึ่งสก็อตติชแม็กซิกันเอามือยันกับเตียงไว้ มองไปยังดวงตาของอีกฝ่าย เขาไม่รู้ว่าตัวเองทำสีหน้าแบบไหนอยู่ในตอนนี้ เพราะหลุมดำลึกตรงหน้าของเขาไม่ได้สะท้อนอะไรออกมา รวมถึงสีหน้าของอีกฝ่ายที่ดูไม่ได้ยินดียินร้ายกับข้อเสนอนี้
ออร์ฟัสทิ้งแขนลง สภาพทั้งสองมีเสื้อเชิ้ตที่ปลดกระดุมออกหมดสวมอยู่ ท่อนล่างเปลือยเปล่า ต่างกันเพียงออร์ฟัสไม่ยอมถอดถุงเท้ากับการ์เตอร์เบลล์ที่รัดตรงน่องออก เหมือนอีกฝ่ายกำลังนั่งอยู่บนตักของเขา ถ้าไม่นับที่อวัยวะเพศขนาดใหญ่นั้นกำลังสอดใส่อยู่ในตัว
น่าแปลกที่แม้แต่ในสถานการณ์น่าอึดอัดนี้มันก็ไม่ได้หดตัวลงแต่อย่างใด
“ฮืม…”
ออร์ฟัสพ่นลมเหมือนกำลังคิด
“อยากทำอะไรล่ะครับ?” ออร์ฟัสพูดเหมือนไม่แยแส ยกแขนข้างหนึ่งก่ายที่ไหล่ลาดที่มีแผลเป็น เสตามองรอยแผลนั้น
“เรื่องที่ทำให้รู้สึกดี? บอกหน่อยสิว่าต้องทำยังไง” ออร์ฟัสเคลื่อนตัวขึ้น ส่วนที่เชื่อมต่อกันอยู่ก็หลุดออก
นอร์ตันเม้มปาก หรี่ตาขมวดคิ้วมองหน้าอีกคน ไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายต้องการอะไร หรือเขาควรทำยังไงในสถานการณ์นี้ พอได้มองหน้าแบบนั้นของนอร์ตัน ชายคนที่สวมแว่นตาอยู่ก็เอานิ้วดันแว่นน้อย ๆ ก่อนยิ้มพร้อมพ่นลมหึ
“ให้ตายสิ คุณเพิ่งเคยทำกับผมเป็นคนแรกรึไงครับ?”
ประโยคสบประสาททำให้นอร์ตันอ้าปาก พร้อมจะตอบ แต่อีกฝ่ายไวกว่า พุ่งเข้ามาประกบปากกับเขา สอดใส่ลิ้นเข้าไป กดจูบดูดดื่มรุนแรง เหมือนคนกระหายน้ำ ลิ้นร้อนตวัดเท่าโพรงปาก ถอดออก จูบใหม่ ริมฝีปากแห้งของออร์ฟัสทำให้นอร์ตันรู้สึกแปลก ๆ แต่ชายหนุ่มคนนี้ก็จูบเก่งพอจะทำให้นอร์ตันรู้สึกดี
ทั้งคู่ผละออก นอร์ตันหน้าแดงระเรือ ส่วนออร์ฟัสผมยุ่งจากการโดนมือสากลูบท้ายทอยด้วยความกระหาย ลิ้นร้อนของคนจูบเก่งแลบออกมาก่อนเลียริมฝีปากช้า ๆ รอยยิ้มพอใจนั่นทำให้นอร์ตันรู้สึกพ่ายแพ้
“เป็นฝ่ายทำดูสิครับ คุณแคมป์เบลล์”
รูปประโยคที่ไม่ดูเหมือนกำลังขอร้องถูกเอ่ยออกมา มันหนักแน่นพอที่จะทำให้นอร์ตันรู้ว่านี่เป็นคำสั่ง ชายหนุ่มที่อยู่ข้างล่างกลืนน้ำลายดังเอือก ย้ำตัวเองอีกครั้งในหัว
การที่เขาได้ทำตามใจครั้งนี้ไม่ใช่เพราะเขาทำได้ แต่เป็นเพราะอีกฝ่ายสั่งให้ทำ
และ ออร์ฟัสพูดถูก เขาเพิ่งเคยมีอะไรกับคนอื่นครั้งแรก แม้อาจจะไม่ใช่จูบแรก แต่ที่ได้ทำขนาดนี้ ครั้งแรกของเขาคือออร์ฟัส คนที่เขาเกลียดนักหนา ใช่ ถูกต้อง
แขนหนาคว้าเอวของอีกฝ่ายแล้วปล่อยให้นอนราบลง มันไม่ได้บางเท่าของผู้หญิง แต่เจ้าของโรงพิมพ์ที่นั่งหน้าโต๊ะคงตัวเล็กกว่าเขาที่ทำงานแบกหามก็ไม่ผิด นอร์ตันพรมจูบส่วนไหปลาร้า ผู้ถูกรุกรานเนื้อตัวทำได้เพียงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ให้เส้นผมสีดำยุ่งเหยิงระใบหน้าตนเองอย่างเลี่ยงไม่ได้ ส่วนมือข้างหนึ่งของเขาก็วุ่นอยู่กับการสาวท่อนเนื้อขึ้นลง ให้มันกลับมาแข็งขืนอีกครั้ง
แต่มันงอะงะไปหมด นอร์ตันเคยทำกับออร์ฟัส ครั้งแรก สอง สาม สี่… ครั้งก่อนหน้า จนถึงครั้งนี้ เขาทำเพียงร้องคราง นอนเกร็งตัว และสุขสม
ออร์ฟัสทนดูไม่ไหว ใช้นิ้วคีบถุงยางอีกฝ่ายออก ไม่วายจะแอบใช้นิ้วขยี้ส่วนหัว
“รู้ไหมครับ ว่าถ้าหดแล้วต้องเปลี่ยนถุงยาง”
นอร์ตันไม่รู้ สิ่งนี้ไม่เคยเขียนในตำรา นักเรียนเกรดดีที่ไร้ประสบการณ์ทางเพศจะไปรู้สิ่งนี้ได้ยังไง ออร์ฟัสที่ดูอยู่เฉย ๆ ยังนอนราบต่อไปหลังคีบถุงยางออก โยนมันไปไว้ไกล ๆ เตียง ก่อนกลับมานอนด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
นอร์ตันรู้สึกกดดัน ดวงตาไร้ประกายจดจ้องอยู่ตลอดเวลา แม้แต่ตอนนี้ก็รู้สึกว่าเขาเย่อหยิ่ง ไม่เปิดเผยความรู้สึก และเป็นเขาที่แพ้ แพ้ตลอดไป
มือหนาหยิบเจลหล่อลื่นบนหัวเตียง รีดมันทุกหยดก่อนใช้หันกลับมามองอีกฝ่าย ขาเรียวไม่ได้หุบชิดหรืออ้าออก เขาจำเป็นต้องออกคำสั่งให้อีกฝ่ายอ้าขาออก แต่คำพูดมันติดอยู่ที่ปาก ไม่สามารถจะเอ่ยออกไปได้
เขาถอนหายใจเฮือก ใช้มืออีกข้างที่ไม่เลอะเจล แยกขาข้างหนึ่งออก เอามือช้อนจากใต้เข่า พอจะทำให้เห็นรูจีบได้ ก่อนจะใช้มือข้างที่ชโลมเจลรอไว้แล้วสอดเข้าไป มันนุ่มมาก ไม่แปลกเพราะทำเขามาก่อนรอบนึงแล้ว ไม่รอช้านอร์ตันเลือกที่จะล้วงเข้าไปทั้งสามนิ้ว ขยับเข้าออกเป็นจังหวะ เมื่อเจอจุดกระสันก็อดจะสะกิดมันไม่ได้
มันทำให้ออร์ฟัสสะดุ้งได้ รวมถึงเอวที่ยกขึ้นหนี ดวงตาสีมรกตเหลือบมองหน้าอีกฝ่าย มันไม่ได้เขินอาย แต่กลับเต็มไปด้วยความพึ่งพาใจ หัวใจของนอร์ตันเต้นแรง เขาไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจอะไรเลย ทำได้เพียงสะกิดจุดกระสันด้านในซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนกว่าอีกฝ่ายจะผ่อนคลาย ร่วมกับการใช้ปากและลิ้น เลียตรงส่วนปลาย สลับกับดูดมัน สร้างความพึงพอใจให้ผู้ถูกกระทำ
มันใช้เวลาไม่นอน ออร์ฟัสเองก็ไม่ได้ดิ้นมาก มีเพียงตัวที่กระตุกเกร็งบางครั้ง ทำให้ขั้นตอนนี้เสร็จรวดเร็วมาก
นอร์ตันแทบไม่ได้จับของตัวเอง แต่เขารู้ตัวว่าตัวนี้ตัวเองก็มีเลือดสูบฉีด เลือดจำนวนมากไหลไปที่ส่วนกลางของร่างกายเขา แต่มันยังไม่สุด
นอร์ตันเสยผมเล็กน้อยด้วยมือข้างที่ยังสะอาด ส่วนอีกข้างที่สกปรกก็เอาไปสาวเพิ่มความแข็งขืนพลาง แต่แบบนี้ต้องไม่ทันแน่ เขาเลยใช้วิธีที่เร็วที่สุด
ร่างที่นอนเรียบถูกขยับจับตัวตามใจชอบ แต่นี่ก็เป็นอีกครั้งที่อีกฝ่ายกำลังทำหน้าพอใจอยู่ ครั้งนี้ขาทั้งสองข้างถูกยกขึ้นชิดกัน พาดลงบนไหล่ แก่นกายท่อนยาวถูกสอดอยู่ตรงกลาง ระหว่างขาทั้งสองข้าง ก่อนที่หนุ่มลูกครึ่งจะซอยเอวเข้าออกอย่างรวดเร็ว ใช้ขาของอีกฝ่ายเป็นเครื่องกระตุ้นอารมณ์ มือหยาบลูบไล้ไปทั่วขาและน่อง นิ้วถูกสอดระหว่างสายรัด แล้วดึงมันออก ก่อนถุงเท้าจะถูกรูดออก
นอร์ตันจูบที่ขา ข้อเท้า ย้ำอยู่ไม่กี่ครั้ง ก่อนแก่นกายจะแข็งเต็มที่ แล้วปล่อยเรียวขาทั้งสองนั่นลง
ตอนนี้เขาเริ่มเข้าใจแล้ว ว่าทั้งหมดที่เขาทำ มันไม่ใช่เพราะเขา ‘อยากจะทำตามใจตัวเอง’ แต่เป็นเพราะ ‘เขารู้ว่าการทำแบบนี้อีกฝ่ายจะพอใจ’ ต่างหาก
เขารู้ว่าการสอดใส่แบบไหนออร์ฟัสถึงจะพอใจ แต่เขาทำไม่ได้
ทุกครั้งที่ออร์ฟัสขย่มบนตักเขา มันสร้างเสียงเนื้อกระทบกันรุนแรงเสมอ มาพร้อมการกอดรัดอย่างโหยหา เหมือนสัตว์ในฤดูผสมพันธุ์ หรือไม่ก็มนุษย์ที่โหยหาความรักที่ตื้นเขินอย่างหาที่สุดไม่ได้ เหงื่อและไออุ่นจากร่างกายของนอร์ตันไม่ได้ทำให้ออร์ฟัสรู้สึกถึงชีวิตขึ้นมา แต่มันก็คงดีกว่า ที่ได้คว้าลมหายใจนี้ไว้ มากกว่าปล่อยมันไป
นอร์ตันคว้ากล่องถุงยาง ก่อนจะพบว่ามันว่างเปล่า เขาจะต้องพูดว่าอะไรในสถานการณ์นี้ เมื่อหันไปมองหน้าอีกฝ่ายก็ต้องตกตะลึงกับรอยยิ้มที่ประดับบนใบหน้า
“...”
ออร์ฟัสรู้อยู่แล้ว เขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าคนตรงหน้าจะทำยังไง เขานอนเท้าคาง สบายใจเฉิบ ปล่อยให้ปัญหานั้นเป็นของอีกฝ่ายที่เขาปล่อยให้เดินเกม
นอร์ตันขยำกล่องถุงยางในมือ
“ผมไม่ใส่ถุงยาง… จะดีเหรอครับ?”
“นั่นสินะครับ คุณแคมป์เบลล์ว่ายังไงล่ะ”
ทั้งสองฝ่ายเป็นเพียงคู่นอนที่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายไปทำอะไรกับใคร หรือติดโรคอะไรรึเปล่า ในจังหวะนี้นอร์ตันหัวโล่งไปหมด แต่ความกระสันอยากก็ทำให้อดใจรอไม่ได้
“อ…อืม…..”
“ไม่ไหวแล้ว ขอโทษครับ แต่ผมทำไม่ได้”
สิ้นเสียงนั้นออร์ฟัสก็หัวเราะออกมา อีกฝ่าย งง แต่หนุ่มตัวขาวซีดก็ยันตัวลุกขึ้นก่อนใช้เท้าเขี่ยเล่นที่จุดอ่อนไหวกลางลำตัวของนอร์ตัน ชายร่างสูงสะดุ้งเฮือก เขาไม่ได้รังเกียจเท้า แต่ก็ไม่ได้มีรสนิยมแบบนั้น…
ก็อยากจะพูดแบบนั้นอยู่หรอก แต่ดันรู้สึกดีจนแทบเสร็จ
“อ๊ะ…”
ทันทีที่ครางออกมาเท้านั้นก็หยุดเล่น ออร์ฟัสกางขาออก ขยับตัวเข้าใกล้นอร์ตันที่นั่งชันตัวอยู่ นอร์ตันหน้าแดง ขมวดคิ้ว ย่นหน้าถอยทันทีที่อีกฝ่ายขยับเข้าหา เรียกรอยยิ้มให้อีกฝ่ายเล็กน้อย
“งั้นก็ไม่เป็นไร” หนุ่มอังกฤษกระซิบ “ไม่อยากทำก็ไม่เป็นไรครับ”
ว่าแล้วก็พลิกตัว แขนเรียวขยับชิดหลัง ใช้มือข้างหนึ่งแหวกเนื้อก้นออกให้เห็นรูจีบที่มีเจลหล่อลื่นไหลเยิ้มออกมา เขากดเข่าลงกับเตียงแล้วดันตัวขึ้นนิดหน่อย
“ไม่ต้องใส่เข้าไปก็ได้นี่ครับ”
นอร์ตันไม่รู้ว่ามันหมายความว่ายังไง เขาจับท่อนเนื้อร้อนแข็งขืนอย่างทรมาณ ก่อนจะจับขาของคนที่นอนอยู่ประกบแก่นกาย ใช้เนื้อต้นขาในการเสร็จสมความใคร่อีกครั้ง
มันไม่ได้นุ่มนิ่มและรู้สึกดีเลย แต่กลับเร้าอารมณ์ได้ดีนัก มืออีกข้างหนึ่งสาวท่อนเนื้อให้คนที่ถูกเข้าใช้ ส่วนอีกมือก็กดลงไปที่ท้อง ทำราวกับกำลังสอดใส่อยู่จริง แต่เจลหล่อลื่นที่ไหลออกมาทุกครั้งที่กระแทกใส่ต้นขาก็ทำให้สมองโล่งเหมือนกำลังจะถึงจุดสิ้นสุดการกระทำนี้
แต่พูดแบบนั้น ก็คงมีแค่นอร์ตันที่สามารถปลดปล่อยตัวเองได้ น้ำสีขาวเลอะเปรอะทั่วต้นขา มันหนืดมากพอที่ออร์ฟัสจะพลิกตัวแล้วลูบน้ำกามที่เลอะต้นขาเล่น ก่อนจะสอดนิ้วเข้าด้านในร่างกายตัวเอง การกระทำนั้นมากพอจะทำให้นอร์ตันตะลึงจนตาค้าง
ในจังหวะนั้นเองก็เป็นออร์ฟัสที่ขยับตัวลุก ผลักคนร่างหนากว่าลงบนเตียง แล้วคร่อมเอาไว้ก่อนจะบดเอว ลงน้ำหนักใช้เนื้อนุ่ม ๆ นวด ท่อนเนื้อที่เพิ่งเสร็จสมไป และแน่นอนว่าเขาไม่ได้หวังให้ก้อนเนื้อนั้นมันลุกชูชันขึ้นมาอีกครั้ง เพียงแต่สีหน้าเหวอ ๆ ของเจ้าของดวงตาสีมรกตมันน่าชมมากสำหรับเขาเท่านั้นเอง
ไม่นานออร์ฟัสก็เสร็จตามเขาไป ทั้งสองคนสภาพผมเพ้ารุงรัง เหงื่อเต็มตัวและหายใจหอบ แต่การมีสัมพันธ์สวาทกันครั้งนี้มันดีกว่าครั้งไหน ๆ สำหรับนอร์ตัน หนึ่งคือการที่เขาได้ทำอย่างอื่นนอกจากนอนเฉย ๆ และสอง การที่เขาได้รู้ว่า เขาเองก็ชอบการที่ทำให้อีกฝ่ายพอใจ แม้จะเป็นคนที่เกลียดก็ตาม
เพราะว่าเขากลับมาตั้งพร้อมทำอีกครั้งแล้วนั่นเอง