Work Text:
Kohl x Wyll A MidWinter Miracle Vanilla (BG3)
.....
..
สำหรับเผ่าพันธุ์ที่ไม่ได้สัมผัสการเปลี่ยนผันของฤดูกาลบ่อยนักอย่างดรอว์เซลดารีน โคลไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นหรือระริกระรี้เป็นพิเศษเมื่ออากาศร้อนขึ้นหรือเย็นลงฮวบฮาบน่าตกใจจนปรับตัวไม่ทัน เขาอาจเป็นคนเดียวในตระกูลที่ได้สัมผัสบรรยากาศไหลผ่านของแสงแดดอบอุ่นและลมหนาวเย็นยะเยือกข้างบนผืนดินนานที่สุดด้วยซ้ำ—ซึ่งเขาไม่ได้ยินดียินร้ายกับข้อมูลนี้เท่าไหร่
ความชินชาทับถมในตัวโคลเหมือนกับปุยเกล็ดน้ำแข็งสีขาวปลอดโรยตัวใต้กลุ่มเมฆสีทึมเทาเป็นกองพูนพะเนินทึนทึกสองข้างทางบนสายถนนที่ยาวสุดลูกหูลูกตา ผืนดินดูเชื่องช้าและซึมเซื่อง หมอกถูกพ่นออกมาจากปอดขณะผู้คนเลือกยัดตัวเองในเครื่องแบบหนาเทอะทะ เดินอาด ๆ เข้ามาในร้านค้าขายเครื่องประดับกับรูปปั้นของโคล
อี๋ พวกดรอว์
ความในใจทะลุทางสายตาส่วนใหญ่เป็นของเหล่านักเดินทางที่ไม่ได้อยู่ที่นี่นานพอจะเรียนรู้ว่า โคลเป็นใคร สามี ของโคลเป็นใครหรือ อำนาจ เมืองนี้เป็นของใคร ความจริงคือโคลชอบความโกลาหล มันไม่เคยน่าเบื่อ แต่เพราะการได้อยู่ร่วมกับคนรักทำให้โคลอยากจะรู้จักสิ่งอื่นนอกจากความสนุกชั่วคราวบ้าง อย่างเช่นการได้มีครอบครัวเป็นของตัวเอง
โคลเคยคิดว่าครอบครัวดูเป็นคำที่ยิ่งใหญ่ ไกลตัว หนักอึ้งจนสามารถบดบี้กระดูกบ่าแหลกละเอียด มันเคยเป็นความหวาดผวาซุกซ่อนตามหางตาและหายวับทุกครั้งเมื่อพิศเพ่ง ครั้นออกตัววิ่งหนี กลับสำนึกในทันทีว่าเขาไม่มีทางสลัดพ้นความหนักอึ้งของเงื้อมเงาซึ่งเย็บติดกับฝ่าเท้า จึงแสร้งปั้นหน้ายิ้มและทำเหมือนกับว่าสิ่งที่ต้องเผชิญไม่เคยสาหัสสำหรับเขา
โคลรักการอ่านมาก เขาเคยเป็นเสมียนของนักบวชกระทั่งละทิ้งทุกอย่างจากโลกข้างใต้และเข้าเรียนเป็นนักกวีแห่งดาบ กำซาบปัญญา ศาสนาและความบันเทิงผ่านตัวอักษรจากตำรา...ไม่ก็นวนิยาย—โดยเฉพาะแนวโรแมนติก สิ่งเหล่านี้พอบรรเทาให้เขาลืมความโหดร้ายจากอดีตที่ถูกฝังไปบ้าง ทว่ามีอิทธิพลมากพอทำให้เขาเกิดความละโมบเล็ก ๆ เชื่อว่าตนจะมีความรักเยี่ยงตัวละครเอกในโลกจินตนาการ เชื่อว่าตนจะถูกปฏิบัติอย่างทะนุถนอมด้วยความรักใคร่และหวานซึ้ง ปลอบประโลมชวนให้หัวใจเต้นโครมคราม
มันไม่เคยง่ายสำหรับดรอว์ที่อาศัยอยู่บนพื้นโลกพร้อมกับถูกตีตราในแง่ร้ายอยู่เสมอ โคลโทษพวกเขาไม่ได้หรอก เผ่าพันธุ์ของโคลส่วนใหญ่มักเหมือนจิ๊กซอว์แปลกประหลาดอันไม่เข้าพวกที่มักจะโดนดีดออกเป็นคนนอกสังคมบนดินเสมอ นั่นอาจเป็นสาเหตุหนึ่งที่โคลไม่ได้ตื่นเต้นมากนักตอนเห็นสิ่งที่เรียกว่า ‘หิมะ’ โปรยปรายลงมา ไม่ได้กระตือรือร้นอยากมีส่วนร่วมในเทศกาลอันเป็นธรรมเนียมของพวกเขาในทีแรก
ใยตาข่ายบางเฉียบจากโลกข้างใต้เคยแยกโคลออกจากโลกบนผืนดิน กระทั่งความเปลี่ยนแปลงนั้นตัดใยเหนียวขาดสะบั้น ด้วยการละทิ้งนามสกุลเดิม เขาผู้เติมเต็มช่องว่างที่เคยตกหล่นไว้ของโคล พาเข้าร่วมเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตโดยไม่ต้องพึ่งแม้แต่บัตรเชิญหรูหรา
วิลล์ เรเวนการ์ด
สำหรับโคลแล้ว การได้เรียนรู้ชีวิตบนผืนดินร่วมกับวิลล์...มันก็ไม่แย่นัก
ไม่สิ สุดเยี่ยม ยอดเลิศ ดีระเบิด ไปเลยต่างหาก 💞
🎄❄️
ดังนั้นเมื่อธรรมเนียมช่วงกลางเหมันต์เวียนมาเยือนอีกครั้ง มันจึงต่างออกไป โดยเฉพาะเมื่อเรามีเด็กน้อยที่น่ารักที่สุดในโลกด้วยกันสองคน หลาย ๆ วันตั้งแต่เราคบกันก็เริ่มมีความหมาย และโคลเองก็ชื่นชอบที่จะสรรหาความหมายเหล่านั้นพร้อมแต่งเติมมันให้เป็นวันพิเศษสนองความบันเทิงตัวเอง โกลาหลเล็ก ๆ ฉบับโคล เซอร์ไพรส์ของขวัญชิ้นโตตกรางวัลแก่สามีโดยที่เจ้าตัวไม่จำเป็นต้องเอ่ยปากร้องขอ
ราตรีโรยตัวพร้อมหิมะข้างนอกหน้าต่าง เตาผิงตรงชั้นหนึ่งใกล้มอด และลูกตัวน้อยก็เข้านอนเรียบร้อย เหลือเพียงแสงสว่างลอดผ่านช่องประตูห้องหนึ่ง
คืนนี้ของโคลกับวิลล์พึ่งจะเริ่มต้น
วิลล์นั่งอยู่ปลายเตียง กุมร่างเปลือยเปล่าด้วยใจเต้นระส่ำสะท้านลมหนาว แม้ไม่ใช่ครั้งแรกของทั้งคู่แต่โคลมีความคิดสร้างสรรค์พอให้อะไร ๆ ของเรามีรสชาติแปลกใหม่เสมอ วิลล์เองก็ไม่ได้คัดค้านอะไร เพราะมีแค่โคลเท่านั้นที่สามารถยกสมองของท่านดยุกผู้บ้างานให้โล่งโจ้งได้บ้าง เขากระแอมขจัดความขวยเขินขณะได้ยินเสียงตึงตังจากหลังม่าน เสียงโคลคิกคักดังแว่ว วิลล์พยายามรักษามาดสุขุมแบบฉบับท่านดยุกขุนนางระดับสูงแม้ยามนี้ไม่มีใครมองแล้วก็ตาม
และทันทีที่ปลายนิ้วเรียวกรีดกรายแหวกม่านั้น วิลล์ก็รู้ได้ทันทีว่าไม่จำเป็นต้องจุดเตาพิงซ้ำให้เปลืองฟืน ห้องนี้กำลังอุ่นขึ้นแล้ว
“ท๊าดา!”
โคลโผล่พรวดออกมาจากม่าน
สัดส่วนเย้ายวนของโคลเด่นชัดจากปกติทำวิลล์กลืนน้ำลายลงคอดังอึก ไหล่เปลือยผึ่งผายมีกล้ามเนื้อเล็กน้อยจากการฝึกดาบ ชุดเกาะอกสีแดงสดทำหน้าที่คล้ายคอร์เซตวาววับขับเน้นทรวดทรงองเอวเล็กคอดตัดกับผิวออบซีเดียมเกลี้ยงเกลาคล้ายเฉดของราตรี โคลยังสวมที่คาดหูกระต่ายสีเดียวกันประดับโบว์จิ๋วตัดกับผมขาวราวหิมะไฮไลท์เป็นสีผืนป่าตรงส่วนปลายปล่อยซอยสั้นประบ่า พร้อมกับโชกเกอร์นุ่มนิ่มต้นคอชวนให้เหล่มองกระดูกไหปลาร้าควบคู่กับเนินแผงอกอิ่มที่ถูกดันขึ้น
มันเป็นไปตามธรรมชาติที่วิลล์จะไล่สายตาลงมาเพื่อเจอกับต้นขาคับแน่นบดเบียดชี้นำช่องบรรจบกันตรงกลางให้น่ามองยิ่งยวดพร้อมกับสะโพกกลมกลึง
วิลล์พยายามเสตามองทางอื่น แต่ก็ยากพอ ๆ กับรักษาจังหวะหายใจไม่ให้สะดุด
“นี่คือ...อืม เรียกว่าชุดสำหรับมิดวินเทอร์แล้วกัน เห็นด้วยไหมท่านดยุก?”
โคลแฝงน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ลงไปในนั้นพลางเดินนวยนาดมาหาเขา วิลล์ไม่อยากแสดงท่าทีทึ่มทื่อออกไป แต่เขาทำได้เพียงนั่งจังงันพร้อมกับใบหน้าค่อย ๆ เปลี่ยนสี โคลดูดีมากทีเดียว ทำให้เขาม้วนคำตอบอย่าง ชุดมิดวินเทอร์ที่ไหนจะล่อแหลมแบบนี้? กลืนลงคอดังอึก
โคลไม่ได้มามือเปล่า กระต่ายเจ้าเล่ห์ถือถาดเงินมาด้วย “มิดวินเทอร์ต้องมีคุกกี้!”
คุกกี้หอมกรุ่นกลิ่นเนยและอบเชยสดใหม่เหมือนพึ่งอบมา มีทั้งคุกกี้ทรงกลมช็อกโกชิพ คุกกี้ต้นสนโรยน้ำตาลไอซ์ซิ่ง คุกกี้ขนมปังขิงและคุกกี้แคนดี้เคน แต่กลิ่นลวงล่อนั้นไม่ได้มาจากคุกกี้เพียงอย่างเดียว หากแต่เป็นกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากตัวโคลที่เริ่มรุกล้ำประสาทสัมผัสของเขาเข้าไปทุกที
“แต่คุกกี้มักเสิร์ฟคู่กับนม?” วิลล์ถาม เสียงดูเคลิบเคลิ้มเล็กน้อยขณะจดจ้องอีกฝ่าย
โคลไม่ปล่อยให้เขาสงสัยนาน เจ้าตัวเตรียมตอบสำหรับคำถามนั้นมาอย่างดี
“ตรงนี้”
เสื้อรัดรูปข้างหนึ่งถูกดึงลงเล็กน้อยพอ ๆ กับลมหายใจเฮือกใหญ่ของวิลล์ เนินอกแน่นนุ่มและยอดถันสีสดระเรื่อล่อลวงสายตาจากเขา โคลหัวเราะคิกคักราวกับปีศาจเจ้าเล่ห์ เคลื่อนตัวเข้ามาใกล้เขา กระตุ้นระเรียดปลุกเร้าสัมผัสวับวามแถวต้นขาพลางถูไถความปวดหน่วงที่เริ่มก่อตัวนั้นอย่างเย้าแหย่
“สดใหม่เพื่อท่านโดยเฉพาะ” โคลกระซิบ
อาหารมื้อใหญ่สำหรับเฉลิมแลองเทศกาลมิดวินเทอร์พึ่งถูกทานมาหมาด ๆ แต่เมื่อทานของคาวแล้วก็ต้องตามด้วยของหวานตบท้ายเป็นธรรมเนียม จริงไหม? โคลกระตุ้นเขาผ่านทางสายตา เอียงคอหยอกล้อยั่วยุ
แล้วทำไมวิลล์จะไม่ล่ะ
น้ำนมช่าง...หอมมัน ชวนละมุนลุ่มหลงมัวเมาแม้ไม่ใช่สุรา
มันเป็นไปตามสัญชาตญาณ วิลล์หลับตาพริ้มแล้วปล่อยให้ร่างกายตนดำเนินไปเองตามที่ใจของมันอยาก ลิ้นและปากต่างรับรสสัมผัส ดูดดันยอดถันจนมันเปียกโชกราวกับเด็กแรกเกิด โคลสอดมือลูบตรงท้ายทอยเขาขณะแอนร่างรับความกระหายนั้น เกิดเป็นเสียงจ้วบจ้าบลามกทำวิลล์คิ้วขมวดมุ่นแต่ไม่อาจแสดงความขัดขืน
มากกว่านี้... วิลล์ได้ยินเสียงนั้นซึ่งไม่แน่ใจว่ามันคือเสียงของโคลหรือจากความปรารถนาของเขาเอง มือข้างหนึ่งฉุดดึงเกาะอกให้ร่นต่ำ นวดคลำคลึงทั้งเต้าเต็มมือ ส่วนมืออีกข้างง่วนอยู่แถว ๆ บั้นท้ายลูกพีช บีบบี้จนสาแก่ใจก่อนซอนมือใต้ร่มผ้ารวบชุดให้รัดตึงเสียดสีร่องลูกพีชของโคลยิ่งกว่าเดิม ความคับระอุสุมกันอยู่ช่วงล่างระคนปนกับความชื้นฉ่ำ แข็งขืนสู้ตอบจนเกิดเป็นเสียงสีกับชุดรัดรูป
“อย่าลืมคุกกี้สิ พ่อหนุ่มจอมตะกละ” โคลยังคงเย้าแหย่เขา หยิบคุกกี้สักชิ้นจากถาดแสร้งทำเป็นเคาะเบา ๆ แถวกระหม่อม “ก๊อก ก๊อก ใครกันนะที่มัวแต่สนุกกับการดื่มนมของข้า”
ลมหายใจอุ่นของวิลล์พ่นรดเต้าอกของเขาเป็นคำตอบ ชวนจั๊กจี้จนร่างกายแอ่นเกร็ง
โคลลูบศีรษะอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยนสวนทางกับความรีบร้อน การได้เห็นสามีตัวเองมุมนี้ที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาตักตวงราคะทางปากยิ่งปลุกเร้าความเสียววาบตรงท้องน้อย โคลรักที่จะมองทุกการกระทำของท่านดยุก เฝ้ามองว่าเขาจะจัดการตัวเองอย่างไร
เพียงจินตนาการภาพเกินเลยต่อไปจากนี้ ก็ทำโคลครางในลำคอตัวสั่นระริกด้วยความพอใจแล้ว แต่โคลจะไม่ยอมปล่อยให้สามีเพลิดเพลินอยู่ฝ่ายเดียว
“ดูท่าท่านจะประทับใจของขวัญชิ้นนี้พอสมควรนะ”
“อืม....” วิลล์ครางตอบรับในลำคอ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง
“เช่นนั้นของขวัญของข้าล่ะ?”
🎁❓
จากนั้นวิลล์ก็ชะงัก ผละใบหน้าออกจากยอดถันบวมเป่งก่อนช้อนตามองโคลที่กำลังเมียงมองอย่างรู้สึกละอาย วีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่เองก็ย่อมสำนึกในความรู้สึกผิดอยู่บ้าง บางครั้งงานเอกสารก็พัดหัววิลล์หมุนติ้ว ชินชากับการตื่น กิน นอนในห้องทำงานเสียจนลืมเลือนวิถีเร่าร้อนนี้เสียหมดเยี่ยงดาบขึ้นสนิม กระนั้นวิลล์จำได้สารภาพยอมรับตามความเป็นจริงว่าเขาไม่ได้เตรียมอะไรมา นอกจากหอบความเหนื่อยล้าตรงดิ่งมาให้โคลช่วยบรรเทา ทำไมเขาช่างเห็นแก่ตัวนัก
แต่ก่อนที่จะได้เอ่ยคำพูดใดออกไป โคลกลับแตะนิ้วบนริมฝีปากเขาอย่างแผ่วเบา
ชู่ว....
แค่คำเดียวสั้น ๆ รอบข้างพลันเงียบสงัด ไม่ได้ยินแม้แต่เสียงหิมะโปรยปรายตรงริมหน้าต่าง เราสบตา เป็นวินาทีคาบเกี่ยวระหว่างหลงใหลและพึงใจมาบรรจบกัน ลมหายใจของเราประสาน วิลล์เห็นเงาสะท้อนของตนผ่านม่านตางามคู่นั้น
โคลยิ้มกระหยิ่ม มือไม้ว่องไวกว่าพลมือธนูควานหาศรจากข้างหลัง วิลล์เห็นแค่สายยาว ๆ ประกายวิบวับแล่นผ่านตรงหางตา รู้ตัวอีกที ความแข็งขึงของเขาก็ถูกผูกมัดด้วยเจ้าสิ่งนี้ เขาเหยียดยันกาย มือไพล่ศีรษะ ให้เจ้าของได้เชยชมผลงานถนัดตา เขาถูกสามีจ้องเป็นล้านครั้ง แต่ครั้งนี้กลับประหม่าเป็นพิเศษ โดยเฉพาะเมื่อนัยน์ตาสีเทาซีดเพ่งพินิศมองช่วงล่างอย่างตั้งอกตั้งใจปนไปกับเสียงหอบซ่าน ยิ่งทำให้เจ้าริบบิ้นซึ่งผูกไว้หลวม ๆ กลับคับแน่นขึ้นทันตา
โคลแสร้งนำมือยกขึ้นบังหน้า ร้องเสียงสูงแกล้งตกใจอย่าง “ว้ายตายแล้ว! นี่ท่านนำของขวัญชิ้นนี้มาให้ข้าเหรอ” พลางถูมือ “โอ้ย! ข้าล่ะดีใจเสียจริง”
วิลล์ไม่รู้ว่าประโยคจากปากเจ้าตัวนั้นประชดรึเปล่า เขาก้มหน้า พยายามสรรหาคำพูดปลอบใจอีกฝ่ายอย่างรู้สึกผิด “ข้าขอโทษที่ไม่ได้เตรียมของขวัญให้เจ้า”
โคลเลียริมฝีปาก ดวงตายิ้มไปถึงดวงใจ “ท่านพูดอะไร นี่ไงของขวัญที่ท่านเตรียมมา! อืม...ข้าจะแกะแล้วนะ อยากรู้จังว่าข้างในนี้จะเป็นอะไรกันแน่”
เพียงแค่โคลใช้แรงกระตุกเบา ๆ เจ้าริ้บบิ้นก็ลุ่ยหลุดในครั้งเดียวแล้ว ความปวดหน่วงกลับมาผงาดอีกครั้ง ดันตัววิลล์ร่นถอยให้ฟูกเตียงนุ่มโอบรับขณะที่อีกฝ่ายซุกกายคืบคลานแทรกผ่านหว่างขาของเขา สปริงเตียงส่งเสียงเอี๊ยด
“ว้าว! นี่เป็นของขวัญที่ข้าอยากได้ที่สุดเลย วิลล์ ท่านนี่รู้ใจข้าเหลือเกิน” โคลหัวเราะ รดลมหายใจอุ่นราวกับท้าทายส่วนที่ไวต่อสิ่งเร้า แลบลิ้นน้อย ๆ ก่อนโยกศีรษะขึ้นลงร่วมจังหวะ
วิลล์ขบเม้มริมฝีปากกลั้นเกร็ง ใบหน้าย่นขมวดอดกลั้นขณะสามีคนดีละเลงลิ้นอุ่นไล่เลื้อยตั้งแต่ส่วนหัวจรดโคน โคลจูบ แล้วก็เลีย สลับวนไปมาไม่รู้จบในห้วงวังวนนิรันดร์วาบวาม วิลล์กลอกตาตอนโคลครอบงำความร้อนระอุรูดขึ้นลงอย่างเป็นงาน มันดี แถมดีเกินไปเสียด้วย หน้าท้องเป็นลอนของเขากระเพื่อมย่างหนักหน่วง ยิ่งตอนกำลังทำถึงจุดขึงขัง โคลช้อนตามองเขาขณะที่ปากยังอมไว้อยู่ ยิ่งปลุกกำหนัดซ่อนเร้นในตัววิลล์เพิ่มทวีคูณยิ่งยวดเท่านั้น
วิลล์ลูบหัวโคล แต่เขารู้ตัวว่าตนใจเย็นได้ไม่นานแน่ ขืนโคลยังทำต่ออีกนิด เขาเกรงว่าตนจะต่อต้านความปรารถนาอันแรงกล้าไม่ไหว บังคับคุมจังหวะเหนอะหนะนั้นเองเสียเลย
เมื่อห่อของขวัญถูกแกะ ของขวัญชิ้นนั้นจำต้องสร้างความประทับใจแก่เจ้าของมันให้ดี
โคลผละออก คลานตัวกลับหลังหันพลางยกก้นกลมกลึงส่ายไปมาอย่างซุกซน เชื้อเชิญให้วิลล์สำรวจอย่างอิสระ ตรงช่องเชื่อมระหว่างร่องนั้นนูนอูมล่อตาล่อใจต่อกิเลสราคะไม่น้อย วิลล์ลากมือตัวเองคลอเคลียบริเวณนั้น โคลเริ่มเฉอะแฉะแล้ว ร่างตอบสนองตอนที่เขารวบเดรสจนรัดติ้ว โคลจะครางออกมาเบา ๆ หวานหยดย้อยจนอยากเด็ดชิม
วิลล์สลับตำแหน่งกับโคล เป็นฝ่ายโคลบ้างที่กึ่งนั่งกึ่งนอนเผยออ้าขาทั้งสองเผยร่องกลีบเบ่งบาน ไม่มีใครดูอยู่เสียหน่อยท่านดยุก โคลยังคงท้าทายเขาต่อไปด้วยเสียงคิกคัก อ้าแขนทั้งสองข้างรอเขาโผกอด รบเร้าที่จะตักตวงความหอมหวานจากปากของเขา
วิลล์กระแอม พ่ายแพ้ต่อเสียงอ้อนออดนั้นแต่โดยดี โคลแบ่งปันความคั่วคาวคละทั่วปากเขา ดื่มด่ำความเสียวซ่านสะท้านทั่วสันหลัง ฟังเสียงฮึมฮัมของโคลครางในลำคอ แลกชื้นแฉะระอุรัวตรงปลายลิ้นกันและกันจนกว่าฝ่ายร้องขอสาแก่ใจ จากนั้นวิลล์ค่อย ๆ พรมจูบนุ่มนวลนั้นเลื้อยไล้ตามซอกคอ ไซ้ซุกระหว่างเต้าอก กล้ามเนื้อตรงหน้าท้อง กระทั่งลมหายใจโคลขาดห้วงเมื่อวิลล์เกี่ยวขอบชุดออก กลิ่นกามารมณ์ลอยอวลมาจากตรงนี้ กลิ่นอันแรงกล้าของดอกไม้ที่รอให้วิลล์มาดอมดม
โคลชื่นชอบเรื่องบันเทิงเสมอ แต่ถึงอย่างนั้นกลับมีบางมุมที่อดเย้าแหย่คืนไม่ได้ ทันทีที่วิลล์ละเลงลิ้น สีหน้าของโคลจะเป็นอีกแบบ ทั้งประหม่าทั้งอางขนางปนเปไปกับความคิดสองขั้วปะทะกันดังจนวิลล์ได้ยิน กระนั้นโคลก็ไม่อาจโกหกได้ว่าสิ่งที่วิลล์ทำมันดีแค่ไหน
เขาโค้งยาวของวิลล์ถูกโคลกำแน่นในจังหวะที่เขาเจอปุ่นกระสัน ดูดดุนเร่งเร้าเจ้าของร่างดิ้นระด่าวคาลิ้นเหมือนว่ายในมหาสมุทรชุ่มฉ่ำแหวกหาเม็ดไข่มุก
“วิลล์...พอแล้ว มันสกปรกนะ ไม่ต้องทำหรอก” โคลพูดเสียงสั่น ฮึมฮัมอื้ออึงในลำคอ
“อืม...” วิลล์ตอบรับด้วยการพรมจูบที่ยอดเนินพลางคิดว่าแม้เราจะมีลูกด้วยกันสองคน แต่โคลก็ยังไม่ชินเสียทีกับการถูกเลียตรงนั้น ทั้งไม่ใช่ครั้งแรกและครั้งสุดท้ายแน่ วิลล์ออกจะเพลิดเพลินที่ได้เชยชมท่าทีแสนน่ารักนั้น เขาจึงทำต่อไป พลางบีบนวดต้นขาด้านในไปด้วย กระทั่งโคลหอบหายใจอย่างหนักหน่วงลอดผ่านฝ่ามือที่พยายามสะกดกั้นไว้
“พะ...พอแล้ว”
จากเสียงสั่นกลายเป็นเสียงสั้นเฮือก ก่อนจะอืออาครางออกมายาว ๆ ในจังหวะบรรเลงสุดท้ายของวิลล์ สะโพกกระตุกแรงกล้า กลีบดอกต่างเต้นเร่า ยอมจำนนต่อความสุขสมแล่นปะทุฉุดดึงร่างลอยล่องเหนือมวลเมฆครึ้มในเสี้ยวเดียว ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า
ในหัวของโคลคงกำลังกรีดร้องถึงความรู้สึกที่สวนทางกัน ขวยเขินเกินกว่าจะยอมรับความเริงรมย์ที่ได้มาโดยง่ายนั้น โคลนอนหงายหลังอ่อนแรงชั่วขณะ สองขายังคงเผยออ้าอล่างฉ่าง ใช้เวลาครู่หนึ่งก่อนเจ้าตัวจะทำลายความประดักประเดิดนั้นกลับมาเป็นโคลจอมเจ้าเล่ห์ดังเดิม
โคลหยิบช่อมิสเซิลโทซึ่งถูกเตรียมไว้ก่อนหน้านั้นจากโต๊ะหัวเตียง ก่อนนำมันหย่อนแถวท้องน้อยร้อนวูบวาบ วิลล์ต้องการปลดเปลื้องเต็มที เขาเอนสะโพกมา นำพาความแข็งขึงเคล้าคลอกับร่องของโคล ดวอร์ตนนี้จึงอ้าขากว้างกว่าเดิม
“เห็นไหม? มิสเซิลโทดันอยู่ตรงนี้ซะได้ ท่านต้องจูบแล้วล่ะ”
วิลล์แนบชิดสะโพกของเขาเป็นคำตอบจนเจ้าตัวครางเสียงทุ้มในลำคอออกมาเบา ๆ โคลรัดรึงเขาแน่นเหลือเกิน ชนิดที่ว่ารับรู้แรงเต้นของหัวใจมาถึงตรงนี้ เขากัดฟัน แม้จะเป็นสัมผัสที่คุ้นเคยแต่เพราะความคุ้นเคยนี่แหละจึงอันตราย มันล่อลวงให้เขาชำระกิจกามได้สำเร็จทุกครั้งไป โดยเฉพาะครั้งนี้ วิลล์มีสมาธิจดจ่ออยู่กับมันเต็มร้อย
สบมองร่างแสนเฉิดฉินบิดเร้าไปมาตอนเขาถลาและผละออก เขาไม่รีบร้อนในทีแรก กระทุ้งกระแทกจนหน้าท้องแนบชิด ให้โคลจมมิดใต้ร่างของเขา ปล้นลมหายใจจนหมดปอด
อ๊ะ อ่า อาา
โคลครางเสียงกระเส่าผันทุกวรรณยุกต์จนแทบเป็นทำนองเพลง หากโคลต้องการจูบ วิลล์ก็จะมอบจูบแสนล้ำลึกนั้นให้เจ้าตัวได้สมใจ
กระทั่งเมื่อความต้องการแรงกล้าค่อย ๆ ปะทุลอดรอยปริแตก วิลล์จึงเริ่มเร่งความเร็วสนองตัณหาตน ยัดเยียดความกระหายโหยรุนแรงแก่โคล มือข้างหนึ่งนวดคลำเต้าอกควานหาความนุ่มแน่น ส่วนมืออีกข้างคลอเคลียใบหน้าอีกฝ่าย โคลแลบลิ้นเลียซอกนิ้วเขาสนองรับ ครางอาอือแหบพร่าไม่ได้ความก่อนแปรเปลี่ยนเป็นเสียงหอบถี่รัวคลอคู่ไปกับเสียงเอี๊ยดอ๊าดของเตียงแทน
เม็ดเหงื่อต่างผุดพรายบนร่างเราทั้งสอง ทุกอย่างช่างลื่นแฉะไปหมด
วิลล์นึกถึงพลุที่ยัดดินปืนไว้แน่น พลุลูกใหญ่ที่มักถูกจุดตอนเฉลิมฉลองเทศกาล เขาเม้มริมฝีปากพลางเชิดหน้าขึ้น โน้มตัวพังพาบทาบทับโคลขณะที่ระรัวสะโพกถี่แรงขึ้นเรื่อย ๆ ความตึงเครียดขมวดก่อตัวพร้อมกับเสียงครางทุ้มเข้มของเขา
วิลล์ย้ำแรงไต่ระดับปีนป่ายไปให้ถึงพลุนั้น เลือดของเขาลุกเป็นไฟ กำลังแผดเผาดินปืนอย่างบ้าคลั่ง สมองขาวโพลนสิ้น ได้ยินเพียงเสียงผิวเขาและสามีกระทบเรียดกันไม่หยุดหย่อน
วิลล์เร่งตัวเองในจังหวะสุดท้าย
พลุถูกจุด
ลอยลิ่วแตกโพละกลางผืนฟ้ายามราตรีในที่สุด ความพึงพอใจอย่างรุนแรงค่อย ๆ ทุเลาลงขณะระบายความคั่งค้างเต้นตุบ ๆ ในตัวของโคลสองสามที
วิลล์หอบหายใจซบบนอกอีกฝ่าย กระทั่งตอนนั้นเองที่ตัวโคลก็กระตุกเร้า รัดเขาเสียคับแน่นจนเราทั้งคู่ตาปรืออย่างเหนื่อยอ่อน
โคลกอดเขา แผ่นหลังวูบวาบที่เคยร้อนรุ่มเริ่มเย็นลง วิลล์คาอยู่ในตัวโคลสักพักก่อนที่เขาจะถ่ายถอนออกมา ของเหลวสีขาวขุ่นไหลล้นย้อยบนผ้าปูยับยู่
🛏️🌃
“ธรรมเนียมของมิดวินเทอร์ ท่านอธิษฐานอะไรไว้เหรอ”
“อืม” วิลล์นอนหงายท้องข้างโคล ก่อนตะแคงข้างเท้าศอกกับหมอน มองสบกับโคลพลางพูดด้วยเสียงจริงจัง “ข้าขอให้เราได้อยู่ด้วยกันตลอดไป”
🛏️🌄
วิลล์หมายความแบบนั้นจริง ๆ ทุกช่วงเวลาที่ได้ใช้ร่วมกับโคลมีความหมายต่อเขาเสมอ
แม้แต่ตอนนี้เองที่เขาพยายามกลั้นความเห่อร้อนของใบหน้าไม่ได้ จนต้องเบนหน้าหนีเพื่อระบายขอบตาร้อนผ่าวนั้นพลางเช็ดน้ำตาหยาดอาบแก้มเงียบ ๆ บุตรสาวและบุตรชายต่างเกาะชายเสื้อเขาแน่น ขณะที่โคลนอนอยู่บนเตียง อุ้มชูให้กำเนิดชีวิตใหม่มาอีกสองคน ฝาแฝดหน้าตาจิ้มลิ้มที่ได้จากโคลมาเต็ม ๆ
โคลยิ้มแหยปนเขินเล็กน้อย
ไม่ว่าสามีจะเป็นท่านดยุกหรือวีรบุรุษยิ่งใหญ่เพียงใด แต่ก็ยังคงด้านอ่อนไหวของตนไว้เหมือนเดิม
“เมลโด เดน พ่อของพวกเจ้าร้องไห้อีกแล้ว”