Actions

Work Header

Eksik Kalanlar

Chapter Text

 

 

 

Author's Notes:

25.07.2009
-Aklımda çiftin olduğuna dair hiçbir şey yok. Bir şarkıyı dinlerken aktı gözlerimin önünden..._

 

Adam ve kadın...
Liman...
Günbatımı…
Her gün batımın da içimizde bir şeylerde karanlığa gömülür aslında.
Kadın aslında bunu anlatmaya çalışır. Ama beceremez.
Veda konuşması olur o yüzden. Aslında sıradan bir buluşma olacakken. Onlarca öncesinde olduğu gibi kadın adamı gönderecek ve sayısını bilmediği günlerce bekleyecektir.
Ama bu sefer ayrılık olur. Kesin bir ayrılık.

Konuşmaya başlar kadın. Adam sadece dinler.

Monolog olur bu buluşma...

Adam sadece dinler...

Bazen konuşmaya ilk başlayan olmak, bütün hayatınızı değiştirir.

Bu işte böyle bir konuşma...


 

 

 

 

İçimden bir gemi kalıyor ve gidiyor. Bir daha hiç dönmeyecek o gemi. Ne taşıdığını sorma bana. İçinde senin sevgin vardı. Seni seven yanımı çıkarıp attım içimden...
Zor oldu bilmiyorsun bunu. Geç kaldım, çok geç hem de...
Hayat bizi ayırdı. Farklı hayatlar yaşadık. Farklı zamanların ; farklı insanları idik. Sen başkaları için yaşarken, ben senin için nefes alırdım.
Şimdi değiştirdim her şeyi, hayat düzenimi değiştirdim, senin içimdeki varlığını sonlandırdım nihayetinde...
 
Hayatım, senden önce nasıldı hatırlamıyorum bile. Sen olmadan hiç miydim ben?
Değildim... Değildim!
Ben sen olmadan da varım. Bu beden sadece seni sevmek için mi var oldum sanıyorsun? Kendini beğenmiş şey.
Artık unutmayı da öğrendim...
Acıya duvar olmayı öğrendiğim gibi...
 
Beni ilk bırakıp gidişini hatırladın mı? Kanadı kırılmış kuşa dönmüştüm."Bugün gelecek" yalanıyla başladım her sabaha...
Eğer güneşliyse o sabah "Bu sabah kesin gelecek" diyerek koştum limana...
Ama gelmedin. Sen aslında bana hiç gelmedin ki...

 

Hep yalnızdım bu ilişkide. İlişki değil ki bu. Tek kişilik bir rüya... Sen hiç yoktun. Pazar günleri ziyarete gelen biri gibiydin... Tek başına aşkı yaşamayı, senle öğrendim.

 

Şimdi bakıyorum hayatımdaki her şeyi senden öğrenmişim. Farkında olmadan geçirdiğimiz kısa, ayrı kaldığımız uzun sürelerde, çok şey öğrenmişim. 

İyi öğretmen, kötü bir sevgiliydin...

 

Sana, bu yolculuğunda mutluluklar diliyorum. Ama bu sefer dönüşünde bekleyen ben olmayacağım.Biliyorum yalnızlığı sevmezsin sen.

 

Ben de sensizliği sevmezdim. Alıştım bak. Kendimle vakit geçirmeyi öğrendim. Sensizliği öğrendim. Seni her uğurlamaya geldiğimde içimde bir gemiyi de uğurlamayı da öğrendim.

 

Bütün her şey için teşekkür ediyorum sana Sevdiğim Adam. Bütün içimi kaplayan Sevdiğim...

Sana minnet borcum yok bunu bilmeni istiyorum. Öğrettiklerin için bana fatura çıkarmazsın umarım. Çıkarsan da önemli değil... Ödenecek borcum yok kimseye. Yalnız kaldığım gecelerde, akıttığım gözyaşlarıyla ödedim ben borcumu...

 

Neyse uzatmaya  gerek yok daha fazla bu konuşmayı…

Yolun açık olsun. Rüzgar senden yana essin hep...

 

 

Kadın kalkar yerinden, hafif sarsılarak yürür. Adam şaşkın, dili tutulmuş bakakalır.

Rüzgar başlar hafif. Kadın uzaklaşırken, rüzgar durur, hafif yağmur serpiştirmeye başlar. Adam hala uzaklaşan kadının arkasından bakıyordur.

Kadın uzaklaşır...

Uzaklaştıkça görüntüsü küçülür, adamın içindeki yeri büyür, acı derinleşir.

Martıların sesi duyulur...

Gemilerin düdükleri ötmeye başlar...

Son gemi kalkmıştır adamın içinden...

 

 

 

End Notes:

Güzel oldu mu? Bilmiyorum. İçimizden kalkan gemilere ithaf olsun...

 

Okurken gözünüzde canlanan çifti belirtirseniz sevinirim…