Actions

Work Header

Reach

Chapter Text

 

 

 

ปั๊ก!!!

 

เสียงลูกเทนนิสกระทบกับเอ็นที่ขึงจนตึงพอดีๆบนแร็กเกตดังสนั่นไปทั่วทั้งคอร์ทที่ใช้เป็นพื้นที่ฝึกซ้อมสำหรับนักกีฬาที่ Melbourne Park ที่ถูกใช้เป็นลานประลองของนักเทนนิสระดับ U-17 จากทั้งหมด 32 ประเทศมาร่วมแข่งขัน แต่ก็ดูเหมือนเสียงพวกนั้นก็ยังไม่สามารถดึงความสนใจจากเด็กหนุ่มนักเทนนิสเจ้าของฉายาอัจฉริยะแห่งเซย์งาคุที่กำลังจมอยู่ในความคิดของตัวเอง ขณะกำลังแข่งซ้อมอยู่กับนักเทนนิสสมัครเล่นที่บังเอิญเจอกันระหว่างที่กำลังมองหาคอร์ทว่างๆเพื่อวอร์มร่างกายไม่ได้เลยซักนิด

 

-ถึงจะพูดไปแบบนั้นก็เถอะ แต่ว่าเทะสึกะก็ไปฝึกซ้อมเก็บประสบการณ์ที่เยอรมันอยู่ตั้งหลายเดือนแล้วไม่ใช่รึไง?-

 

-ถึงตลอด 3 เดือนที่ผ่านมานี่ฉันจะพยายามอย่างหนักแล้วก็เถอะ แต่เทียบกันแล้ว ความหลากหลายของคู่แข่งที่เทะสึกะไปเจอมาพวกนั้นก็ยังเหนือกว่าทางฉันอยู่ดีนั่นแหละ-

 

ปั๊ก!!!

 

เสียงลูกเทนนิสทรงกลมสีเขียวอ่อนถูกหวดจากแร็กเกตของคู่ซ้อมฝั่งตรงข้ามกำลังพุ่งมาทางริมเส้นคอร์ทด้านซ้ายฝั่งที่เด็กหนุ่มยืนอยู่

 

นัยน์ตาสีฟ้าเข้มมองตามลูกพร้อมกับคำนวนทิศทางที่ลูกบอลจะกระดอนขึ้นมาหลังจากตกถึงพื้นแล้วในครั้งแรก

 

-ลงในคอร์ทซินะ!-

 

“โอ้! พ่อหนู ฟุตเวิร์คแบบนั้นระวังจะลื่นเอานะ”

 

นักเทนนิสสมัครเล่นผู้เป็นคู่ซ้อมของฟูจิตะโกนเตือนด้วยความเป็นห่วง เมื่อเห็นเด็กหนุ่มออกสเต็ปเท้าเหมือนกับตัวเองกำลังแข่งอยู่บนฮาร์ทคอร์ท ทั้งๆที่จริงๆแล้วกำลังยืนอยู่บนพื้นสนามที่เรียกว่าเคลย์คอร์ท*[1] ที่มีพื้นผิวบนคอร์ทต่างกันลิบลับ

 

ตุ๊บ!!!

 

ไม่ทันขาดคำเตือนนั่น ฟูจิก็ลื่นล้มบนคอร์ทนั่นเสียจริงๆ แต่ก็ยังถือว่าโชคดีที่ไม่ได้ล้มแรงมาก

 

“เฮ้! นายเป็นอะไรมากมั๊ย?”

 

นักเทนนิสคนนั้นรีบวิ่งมากจากอีกฝั่งแล้วถามด้วยความเป็นห่วง

 

ฟูจิได้แผลถลอกที่ฝ่ามือข้างขวา ถึงมันจะไม่ได้แผลลึกอะไรมากมาย แต่มันก็ถลอกเยอะพอสมควร เด็กหนุ่มยิ้มบางๆให้กับอีกฝ่ายขณะพยุงตัวลุกขึ้นแล้วปัดเศษดินสีแดงที่เลอะไปทั่วทั้งชุดและแขนขาของตัวเอง

 

“อ่า ไม่เป็นไรครับแค่ถลอกนิดหน่อย เอาเบตาดีนใส่ก็ไม่เป็นไรแล้ว”

 

“ฉันว่านายไปล้างแผลซะหน่อยดีกว่า เดี๋ยวฉันก็ถึงเวลานัดเพื่อนแล้วด้วย วันนี้พอแค่นี้เถอะ”

 

“อ่าครับ ขอบคุณสำหรับวันนี้นะครับ”

 

ฟูจิกล่าวขอบคุณเพื่อนคู่ซ้อมของเขาวันนี้พร้อมๆกับเดินไปเก็บแร็กเกตในกระเป๋าที่ยืมมาจากทาง Centre*[2] ด้วยท่าทางทุลักทุเลนิดหน่อย เพราะเจ้าแผลถลอกหมาดๆนั่นเริ่มฤทธิ์แสบๆขึ้นมาเสียแล้ว

 

“เช่นกันนะ”

 

“นายเป็นตัวแทนของทีมญี่ปุ่นใช่มั๊ย? พยายามเข้าล่ะ แล้วฉันจะรอเชียร์นะ โชคดี!”

 

ฟูจิยิ้มแทนคำขอบคุณแล้วโบกมือให้กับเพื่อนใหม่ที่เพิ่งจะได้รู้จักกันคนนั้นอีกครั้ง ก่อนจะจัดการหยิบกระเป๋าใส่แร็กเกตขึ้นมาสะพายเพื่อเตรียมไปคืนให้เรียบร้อย

 

 

 

————————————————————————————-

 

.

 

.

 

.

 

 

tbc.