Actions

Work Header

Arlliwiau o Wyrdd/Shades of Green

Chapter Text

Ni fyddai neb yn meddwl bod Richard Winters yn berson genfigennus. Roedd yn unigolyn caredig, anhunanol, rhywun nad oedd byth yn poeni am anghenion ei hun, rhywun a oedd yn hapus â'i fywyd a byth yn edrych i lawr ar unrhyw un. Roedd pobl bob amser yn ei weld mor dawel ac yn brawf, yn hoffi cadw ato’i hun ac allan o unrhyw sefyllfa gymdeithasol nad oedd yn teimlo'n gyfforddus ynddo. Nid oedd yn berson genfigennus o gwbl ... nes i Lewis Nixon ddod i mewn i'w fywyd, a daeth ochr newydd Dick i’r wyneb nad oedd erioed wedi dangos ei wyneb o'r blaen.

 Byddai pob aelod o Easy Company yn sicr yn dweud y byddai Nixon yn fwy tebygol o fod yn y berson genfigennus, yr un na fyddai'n hoffi Dick fynd yn agos at rywun arall, neu y byddai'n gwneud golygfa ddramatig o flaen pawb pe bai rhywun yn fflirtio gyda'i ddyn. Ond byddai pawb yn anghywir. Cafodd Nixon ei eiliadau, ond Dick oedd yr un sy'n troi'n gwyrdd bob tro. 

Digwyddodd am y tro cyntaf ar ôl i Easy glanio yn Aldbourne. Erbyn y pwynt hwn roedd Dick a Nixon wedi bod gyda'i gilydd ers ychydig fisoedd, roedd eu gwennu cynnes a fflirtio amlwg tuag at eu gilydd wedi cael y milwyr yn betio ar eu perthynas o ddydd un. Roedd hi'n ddiwrnod glawog y tu allan, fel arfer ym Mhrydain, a chafodd y cwmni cyfan ei wasgu mewn rhyw neuadd y tu allan i'r dref. Yn ffodus roedd ganddi bar, rhywfaint o gerddoriaeth, a llawer o ddawnsio a oedd yn cadw'r holl ddynion yn tynnu sylw at rhywbeth nad oedd yn ymwneud a’r rhyfel. Roedd wedi cymryd Nixon tua hanner cant a ddau funud i argyhoeddi Dick i ymuno. Record newydd iddo. Doedd ef ddim yn y gefnogwr mwyaf o fynd i fariau a dawnsio, heb sôn am yfed, ond nid oedd hynny'n atal Nixon rhag llusgo ei ben ôl am rywfaint o awyr iach.

 "Heia, Is-gapten!" Gosododd Harry Welsh ei hun yn y sedd ar bwys Dick, gan dorri braich o gwmpas ei ysgwyddau a rhoi ysgwyd iddo.

Siglodd Dick ei ben gyda wên fach, gan wybod o fewn eiliadau bod Welsh wedi feddwi y tu hwnt, gan arogli’r drewdod o wisgi ar ei anadl. 

"Harry." Dywedodd Dick, yn chwerthin wrth i Welsh rhoncian yn ôl ac ymlaen i'r gerddoriaeth. "Mwynhau'ch hun, rwy'n gweld."

Chwarddodd Welsh, gan amneidio'n gyflym. "Rwy'n siŵr, Dick!" Meddai, gan anfon ei ffrind pwff o'i anadl drewllyd. "Mae'n edrych fel mae’ch hanner arall yn cael amser da hefyd, huh?" Ymatebodd Dick gyda su, yn dilyn golwg Welsh i weld lle roedd Nixon ar y llawr dawns ar hyn o bryd, merch wallt frown yn clingio iddo fel oedd ei fywyd yn dibynnu arno. Roedd Nixon yn gwenu o glust i glust wrth iddo ysgwyd y ferch o'i gwmpas a'i gymryd yn ei freichiau, yn amlwg nid oedd yn poeni o gwbl gan y ffaith ei bod hi'n sefyll ychydig yn rhy agos i gysur. Sylwodd Dick wrth gwrs. Ac nid oedd yn ei hoffi un tymud. Heb ystyr teimlodd ei ddwylo yn cau mewn i ddwrnau ei wefus yn dyn.

 Dechreuodd Welsh chwerthin yn dawel wrth ei ymyl, gan gymryd sip o gwrw tynnodd oddi ar y bwrdd. Ni fyddai neb yn gwybod mai ef oedd. "Beth sy'n bod? Rydych chi'n edrych fel eich bod ar fin ffrwydro." Roedd yn chwerthin eto gan fod hylldrem amlwg Dick wedi diflannu unwaith y cafodd ei ddal.  

"Dim byd." Pesychodd i mewn i'w law, gan ddargyfeirio ei olwg at rywbeth arall nad oedd yn ymwneud ei sboner yn dawnsio’n agos efo merch random. "Jest wedi blino." 

Gwenodd Welsh yn wybodus. Nid oedd yn hysbys am Dick fod e’n dyn genfigennus, ond roedd Harry Welsh yn un o'r ychydig yn y platŵn cyfan a oedd yn gwybod am ochr wyrdd Dick.  "Oce, pal." Rhoddodd slap ar ysgwydd ei ffrind. "Rwy'n siŵr nad yw e’n unrhywbeth i wneud a’r ferch sydd yn mynd i rhoi cisan i Nix ar ei wefus."

 Edrychodd Dick lan wrth glywed geiriau Welsh, a'i weledigaeth ar unwaith ar Nixon allan ar y llawr dawnsio. I ei syndod, nid oedd Harry yn anghywir gan yr hyn a ddywedodd, roedd y fenyw ifanc a oedd yn cael amser da gyda'i gariad yn modfedd i ffwrdd o blannu cusan mawr ar ei wefus. Wrth iddi ddod yn agosach, fe deimlodd Dick ei stumog yn clensian mewn rhwystredigaeth, yn gobeithio nad oedd Nixon ar fin gadael iddi hi cymryd mantais arno yn ei gyflwr meddw. Yn ddiolchgar, rhoddodd Nixon stop iddi ychydig mewn pryd, gan ddal yn ei freichiau ac yn ysgafn yn gwthio hi i ffwrdd, yn chwerthin yn uchel wrth i'r ferch fethu â siomi. Gadawodd Dick anadl allan nad oedd hyd yn oed yn sylwi ei fod wedi bod yn dal. 

"Mae’n edrych fel mae Nix dim ond yn mynd am bennau coch, huh?" Roedd Welsh yn chwerthin wrth ochr chwith Dick, gan gymryd sip o’i alcohol. 

Anwybyddodd Dick ei ffrind wrth iddo wylio Nixon a’r ferch yn parhau i ddawnsio fel petai dim byd wedi digwydd, yr is-gapten yn fwy na pharod i'w chadw'n ddifyr. Ond gan ei bod hi'n dal i fod yn awyddus i gludo ei hun i ochr Nixon, roedd dwylo'n crwydro ychydig yn rhy bell i'r de, nid oedd Dick yn hapus i adael iddo barhau am fwy o amser. Cododd Dick ddim yn grasus o gwbl o'i gadair wrth osgoi ymyl y bwrdd, cymerodd gamau hir tuag at ganol y llawr dawnsio, lle roedd Nixon yn cael ei gropio o flaen pawb. Yn dal i ymlacio wrth y bwrdd gyda'i draed i fyny, hanner gwydr yn llawn â chwrw, fe wnaeth Welsh gwenu o glust i glust gan wybod yn union beth fyddai symudiad nesaf Dick. Roedd yn chwerthin yn dawel fach iddo'i hun ac yn eistedd yn ôl i wylio'r sioe. 

"Dick!"

Roedd Nixon yn gwenu'n llachar ar y ddyn pen coch wrth iddo ysgubo'r ferch o gwmpas yn ei fraich cyn dod i stop. "Wedi dod i ymuno a ni yn y diwedd, hm?" Gofynnodd gyda chwerthiniad.

"Yn y pen draw," meddai Dick, gan droi at y ddynes a oedd yn sticio i Nixon unwaith eto. "Allai torri i mewn?" Meddai gyda gwên fechan.

Edrychodd y fenyw o Nixon i Dick ac yn ôl eto gyda llygaid eang, yna yn sydyn dechreuodd hi biffian fel merch ysgol bach wedi'i ddifetha i'w ddewis cyn iddi adael Nixon i fod a rhoi llaw allan ar gyfer Dick. Ond i'w syndod, fe wnaeth Dick droi ei gorff i wynebu Nixon, gan ymestyn ei law i gael y dyn byrrach i'w gymryd.

"Lewis?"

Ehangodd llygaid Nixon fel ddau soser, a chyn iddo allu ateb dechreuodd chwerthin yn feddal heb gredu'r hyn yr oedd newydd ei weld. Roedd Dick wedi gwneud hynny. O flaen y cwmni cyfan dim llai. Ac nid oedd unrhyw ffordd roedd Nixon yn ei droi i lawr.

"Wel, sut a allaf ddweud na i ddyn golygus fel ti, Richard?" Gwenodd Nixon, gan glywed ychydig o ebychiad o'r wraig y bu'n dawnsio gyda. "Gadewch i ni ddawnsio!"

Dychwelodd Dick y gwên, gan adael allan ochenaid wrth i Nixon gymryd ei law. Nid oedd y ddau yn talu sylw at y fenyw yn sefyll wrth ymyl nhw gan iddi dorri twll yn eu pennau, cyn mynd i ffwrdd fel plentyn yn cael tyner. Teimlai Dick ychydig yn euog wedyn, ond pan ymunodd Nixon eu bysedd a gosod ei law arall ar ysgwydd Dick yn ysgafn, aeth ei euogrwydd trwy’r ffenest.

 Yn ystod y funud honno nid oeddent hyd yn oed wedi sylwi bod y gerddoriaeth wedi newid i alaw llyfn, un y gallent dawnsio yn araf i. Nid oeddent hefyd wedi bod yn talu sylw at y llwyfan lle roedd y band yn chwarae, lle roedd ychydig o filwyr dirgel o'r enw Luz a Toye yn tynnu oddi ar y llwyfan gyda gwenau mawr, gwallus ar eu hwynebau. Pan ofynnodd Harry iddyn nhw yn hwyrach ar y noson honno os achos nhw oedd y band wedi newid eu tôn, wrth gwrs, wrthododd y ddau yn llwyr.

 Felly, gyda'r gerddoriaeth yn chwarae'n ysgafn yn y cefndir, gyda sŵn sgwrsio a clebran yn marw, a llygaid tywyll Nixon wedi'i gloi ar rai glas Dick, dechreuodd y ddau symud i'r rhythm araf fel y gwnaethant sawl gwaith o'r blaen. Roedd y cwpl yn gwenu ar ei gilydd wrth i Dick ddod â Nixon yn agosach, gyda’u trwynau bron yn cyffwrdd.

“Beth y dywedet ti ddiwrnodau yn ôl Dick?” Glaswenodd Nixon, llygaid yn chwincian yn ddireidus yn erbyn golau’r ystafell. “Mae’n rhaid i ni fod yn ofalus, Lewis, ni all y fechgyn gwybod amdano ni, dydy hi ddim yn broffesiynol, bydd Sink ddim yn hapus amdano’r holl perthynas o fewn y byddin peth a-

“Oce, oce,” Gwenodd Dick, gan dorri ar draws. “Dwi’n cofio beth dywedais i... falle o’n i’n anghywir.”

“Anghywir, huh?” Chwarddodd Nixon yn dawel wrth i fochau Dick droi’n goch fel tomato. “Pam newyddoch chi eich meddwl?” Gofynnodd, yn gwybod doedd Dick ddim wedi adael eu cyfrinach mas heb rheswm.

Ond, wrth wrando iddo’i gwestiwn, fe wnaeth bochau Dick troi’n fwy coch os oedd yn bosib a wnaeth hynny wneud Nixon yn lot fwy amheus. Roedd yna bendant yn rheswm y tu ôl i newid o galon Dick.

“Oce, nawr dwi’n chwilfrydig.” Gwauodd aeliau Nixon ato’i gilydd, a chripiodd ei law yn araf lan ysgwydd Dick cyn gorffwys ar ei wddf. “Dick,” dywedodd yn starn, ond roedd ton chwareus tu ôl iddo. “Dere, mas a fe.”

Roedd Dick yn gallu teimlo’i fochau yn twymo lan. Trïodd ei orau i osgoi cyswllt llygad efo Nixon wrth iddo ateb, yn lle fe edrychodd lawr ar eu esgidiau yn symud ar draws y llawr dawnsio. “Wel... O’n i... O’n i jest eisiau i bobol gwybod bod ti...” besychodd ychydig cyn edrych lan at Nixon. “Bod ti’n perthyn i mi.”

Roedd Nixon bron wedi colli rheolaeth o'i draed am funud, yn ddiolchgar roedd Dick yn ddawnsiwr da ac yn cael nhw yn ôl i'r rhythm. Edrychodd lan ar Dick efo llygaid llydan, yn gadael mas chwerthiniad bach. Roedd Dick yn gwenu ychydig hefyd, yn amlwg yn aros am ymateb i’r hyn a ddwedodd.

 "Iesu, Dick," meddai Nixon o’r diwedd. "Peidiwch â ddweud rhywbeth fel’na i mi mas o’r las."

 Fe wnaeth Dick chwerthin yn dawel. "Mae'n ddrwg gennym, Lew, yr wyf fi ... roedd yn rhaid i mi ddweud y gwir i ti."

 "Wrth gwrs," Chwarddodd Nixon yn ôl, gan rhwbio bys ar gefn gwddf Dick, gan wneud y pen coch crynu ar y cyffwrdd. "Ti a’ch foesau." Roedd y ddau ohonyn nhw'n gwenu'n fras, y gân yn newid i rhywbeth mwy esmwyth yn y cefndir. "Nid yw'n esbonio'r newid meddwl sydyn er hynny." Glaswenodd Nixon, gan wylio’r wrido yn dringo lan bochau ei gariad.

 Ysgwyddodd Dick, gan dynnu ei law yn fwy dyn o gwmpas canol Nixon. Edrychodd y swyddog deallusrwydd ato yn chwilfrydig, yn barod i'w ollwng yn gyfan gwbl a chario ymlaen efo’r dawnsio, nes i fwlb yn sydyn droi ar yn ei phen wrth iddo feddwl yn ôl yn gynharach at y ferch randwm yn ei freichiau, ac fe gadawodd allan gasp clywadwy. Ehangodd llygaid y milwr wrth iddo dawelu arno.

 "Mawredd!" Daeth Nixon i stop yn sydyn, dwylo'n symud yn gyflym i afael ag ysgwyddau Dick.

 Gadawodd Dick allan griddfanasid yn fewnol. Roedd pob aelod o gwmni Easy wedi mynd yn dawel wrth iddynt wylio eu swyddogion yng nghanol y llawr dawnsio, gan gynnwys y band ar y llwyfan a rhoddodd stop i’r canu, yn synnu ar datguddiad annisgwyl Nixon. Yr unig swn y gellid ei glywed oedd Harry yn biffian ychydig o'r gornel.

 "Rydych yn eiddigeddus." Dywedodd Nixon mor dawel ag y gallai mewn ystafell a oedd mor dawel fel mynwent, gan wybod na fyddai Dick am iddo wneud golygfa. Dim eu bod nhw ddim yn barod. "Dyna beth yw e ife? Rydych yn eiddigeddus. " Gwenodd yn fawr.

 Syfrdanodd Dick, gan sganio’r ystafell yn gyflym i weld bod pawb yn dal yn eu gwylio, cyn mynd yn agosach at Nixon. "Doeddwn i ddim yn genfigennus, Lew, yr wyf fi ... Nid oeddwn yn hoffi'r ffordd roedd y fenyw yn ... Fi ... doedd hi ddim yn cadw ei ddwylo bant oddi arnat ti!"

 "Ie, mae’n genfigennus!" Datganodd Welsh yn uchel o ochr arall yr ystafell.

 Roedd yna ychydig o ddiffygwyr a chwerthin diddorol o'u cynulleidfa cyn i Nixon ymuno â chwerthin ei hun, roliodd Dick ei lygaid ac yn dymuno gael y botel o gwrw allan o ddwylo Welsh.

 "Iawn," meddai Dick, gan deimlo fel y byddai ei gorff cyfan ar fin byrstio lan mewn fflamau o'r holl embaras. "Efallai fy mod yn ychydig yn eiddigedd ac ni ddylwn i fod wedi actio fel wnes i, ond a allwn ni siarad am hyn rywbryd eto, Nix. Lle nad yw'r bechgyn yn bresennol a na all Harry busnesan. "

 "Clywais i hynny!"

 Chwarddodd Nixon wrth i Dick rolio ei lygaid unwaith eto. "Yn sicr." Dywedodd Nixon cyn iddo gymryd cam ymlaen, a rhoi ei law yn ôl yn un ei bartner, tra bod y llall yn weindio o gwmpas ei wddf. "Mae angen i ni orffen ein dawns beth bynnag."

 Atebodd Dick gyda gwên ei hun, gan dynnu Nixon yn nes o’i ganol. Cymerodd y band hynny fel eu ciw i gychwyn cân eto, y distawrwydd wedi'i lenwi gan yr alaw meddal a siarad tawel y milwyr. Ond cyn y gallai'r cwpl hyd yn oed ddechrau cymryd eu camau cyntaf, daeth sain bras yn swnio fel llais un Harry Welsh.

 "TI’N GALW HYNNY’N SIOE? BLE MAE’R CISAN?! "

 Dyna pryd ffrwydrodd yr ystafell gyfan. Dechreuodd Nixon chwerthin wrth i Dick deimlo ei fochau’n gwresogi, roedd yn dechrau dod yn arfer a hynny o gwmpas y dynion. Dechreuodd y cwmni Easy chwibanu a gweiddi yn gryfach, dechreuodd Liebgott a Guarnere y clapio, Skip cafodd yr ystafell i stompio eu traed, gan llonni'r pâr ymlaen i wneud yr hyn yr oedd Welsh wedi'i gynllunio. Roedd Nixon, yr un mwyaf eofn o'r ddau, yn rhoi i'r gynulleidfa beth oeddent ei eisiau, wrth gwrs.

 Gyda un llaw yn gorffwys yng nghefn gwddf Dick, tynnodd Nixon ef i lawr a ddod a’u gwefusau gyda'u gilydd. Teimlodd Nixon ei bartner yn rhewi o dan ei gyffwrdd o’r arddangosiad cyhoeddus sydyn o gariad, gan wybod ei fod yn swil pan ddaeth i bethau o'r fath, ond unwaith dechreuodd Nixon rhwbio cylchau yng nghefn gwddf Dick lle'r oedd yn hoffi ymlaciodd a doddi yn syth i mewn i'r cusan. Yn fuan roedd Dick wedi tiwnio’r sŵn mas yn yr ystafell yn llwyr.

 Gwennodd Nixon i mewn i’r gusan gan deimlo breichiau Dick yn lapio o'i gwmpas, gan ei dynnu'n agosach pe bai'n bosibl.

 Yn y gornel lle'r oedd Welsh yn gorwedd fel seren môr ar draws y sedd, gyda gwen enfawr ar ei wyneb, chwiwgiodd Lipton a Talbert draw, nodyn pum doler yn eu dwylo. Syrthiodd y ddau i lawr ar y sedd ar naill ochr a'r llall i'r Swyddog, gan ddal yr arian lan cyn i Welsh plycio nhw allan o'u dwylo.

 “Yn braf gwneud busnes efo’ch chi bechgyn.” Dywedodd, gan stwffio’r arian i mewn iddo’i boced. “Dywedais i bydd eu cyfrinach mas erbyn dydd Iau, do fe?”

 “Ie, ie.” Ochneidiodd Talbert, yn gwylio’r cwpwl yn ddawnsio’n hapus. “O nhw ddim yn gallu aros tan y naid?”

 Roedd Welsh jest yn gwenu iddo’i hun, yn dal yn ei fotel o gwrw ac yn neidio o’i gadair. Cymerodd dim llawer o amser i ymuno a’r cwmni ar y llawr dawnsio.