Actions

Work Header

this relationship we're staging [TŁUMACZENIE PL]

Chapter Text

 

Christopher Marlowe nie bez przyczyny zyskał przydomek „ojca angielskiej tragedii”, bowiem Edward II to jedna z najwcześniejszych sztuk teatralnych, jakie powstały w literaturze angielskiej. Jest to sceniczna adaptacja burzliwych losów króla Edwarda II oraz związanych z nimi chaotycznych przetasowań u szczytów władzy w Anglii w początkach XIV wieku.


Większość materiałów potrzebnych do napisania sztuki odnalazł Marlowe w Kronikach Raphaela Holinsheda, wydanych w roku 1587. Utwór koncentruje się wokół rządów Edwarda II; rozpoczyna go powrót królewskiego faworyta, Piersa Gavestona, z wygnania, a kończy wybranie przez królewicza Edwarda III Młodszego Mortimera na mordercę ojca.


Głównym motywem sztuki, oprócz walki o władzę, jest uczucie łączące Edwarda oraz Gavestona. Współcześnie historycy mają różne opinie na temat tego, czy Edward i Gaveston faktycznie byli kochankami; przeciwko temu niewątpliwie przemawia fakt, że Edward spłodził pięcioro dzieci, w tym jedno poza małżeństwem z Izabelą Francuską; ponadto uważa się, że Filip IV, król Francji, nie wydałby swojej siostry za mąż za otwarcie homoseksualnego mężczyznę. Z drugiej jednak strony w wielu kronikach Edward był przedstawiany jako „lubujący się w grzechu sodomii”, a jego uczucie do Gavestona opisywano jako „wyjątkowo silne”. Warto jednak zaznaczyć, że Gaveston został zamordowany nie z powodu tego, że miał domniemamy romans z królem, lecz dlatego, że jego wpływ na sprawy państwowe był ogromny, do tego stopnia, że zaczął zagrażać pozycji królowej oraz jej kochanka, Mortimera.


Marlowe oprócz dramatów pisał także wiersze; wśród jego zasług warto przywołać chociażby wprowadzenie do dramatu okresu elżbietańskiego wiersza białego. Do jego najważniejszych dzieł należą: Tamerlan Wielki, Tragiczne dzieje doktora Fausta, Żyd z Malty oraz właśnie Edward II.


Marlowe był również tłumaczem. Tłumaczył m.in. poezję Owidiusza i Lukana.


Zginął w młodym wieku, na skutek ran odniesionych w awanturze w karczmie.


Jego twórczością inspirował się William Szekspir, do tego stopnia, że niektórzy badacze twierdzą, iż Marlowe tak naprawdę nie zginął i to właśnie on jest autorem sztuk przypisywanych Szekspirowi, który miał rzekomo być niepiśmiennym, jak i jego rodzice.


https://en.wikipedia.org/wiki/Christopher_Marlowe
https://en.wikipedia.org/wiki/Marlovian_theory_of_Shakespeare_authorship

 


Krótka informacja na temat nazw instytucji, które pojawiają się w opowiadaniu:


1) West End – brytyjski odpowiednik amerykańskiego Broadwayu; grupa teatrów, ulokowanych w centrum Londynu, przyciągająca miliony widzów każdego roku;
https://en.wikipedia.org/wiki/West_End_theatre

2) LAMDA (The London Academy of Music and Dramatic Art) oraz Guildhall – jedne z najbardziej prestiżowych (i najstarszych) szkół teatralnych w Wielkiej Brytanii;
https://en.wikipedia.org/wiki/London_Academy_of_Music_and_Dramatic_Art
https://en.wikipedia.org/wiki/Guildhall_School_of_Music_and_Drama

3) RSC (Royal Shakespeare Company) – jeden z największych brytyjskich zespołów teatralnych, wywodzący się z tradycji dziewiętnastowiecznych;
https://en.wikipedia.org/wiki/Royal_Shakespeare_Company

W opowiadaniu wykorzystano cytaty z Ryszarda III Williama Shakespeare’a oraz, rzecz jasna, Edwarda II Christophera Marlowe’a.


W niniejszym tekście wszystkie cytaty z Edwarda II zostały przetłumaczone przeze mnie – jakkolwiek dostępny jest przekład całego dramatu, autorstwa Juliusza Kydryńskiego, postanowiłam z niego zrezygnować na rzecz własnej interpretacji, która wydała mi się właściwsza. Natomiast cytaty z Ryszarda III pochodzą z tłumaczenia Macieja Słomczyńskiego (dostępne są również przekłady autorstwa Józefa Paszkowskiego oraz Stanisława Barańczaka).