Actions

Work Header

Always the same man.

Work Text:

 

 

Clara'nın gözleri, Doktor'un metal koridorlarda yankılanan ayak sesleriyle açıldı. Gözleri kıpkırmızıydı. 15 dakikadır, aralıksız ağlıyordu. Elleri çabucak gözlerine gitti istemsizce. Gözyaşlarını uzaklaştırırken, son bir hıçkırık kaçtı ağzından. Adam, sanki yürüyecek hali yokmuş gibi ayaklarını yere sürtüyordu. Yoktu da, aslında. Suratından akan kanamayı yeni durdurmuş, vakit kaybetmeden yoldaşının yanına doğru ilerlemeye başlamıştı. Biliyordu, değişecekti. Ortalıkta aylak aylak gezinen yeni bir adam olacaktı. Bu beden ölecekti. Biliyordu, Clara, ya da kendisinin seslendiği şekilde onun imkansız kızı, oda da ağlıyordu. Adam kapıyı açtığında, Clara çoktan yüzünde "Her şey yoluna girecek" yapmacık gülümsemeyi yüzüne yerleştirmişti. "Nasılsın?" "Kapa çeneni.." Adam şakayla karışık gözlerini devirirken yüzüne en iyi sahte sırıtışlarından birini yerleştirdi. "Eh, biliyors-" "Biliyorum." Clara adamın sözünü kesti, gözlerinden akan yaşları tutmaya çalışıyordu. "Hadi ama!" Doktor ellerini yoldaşının etrafına doladı. "Belki kızıl olurum, ha? Bir keresinde çenemle bir insanın gözünü oyabileceğimi söylemiştin. Hatırladın mı? Belki düzgün bir çenem olur!" Clara konuşmadı.   "Ben, yine ben olacağım. Hatırla, Clara. Her zaman aynı adam. Aynı söz uğruna, her gün aynı evreni koruyan adam. Aynı anılarla, aynı hislerle. Sadece farklı bir yüz. Gerçekten nasıl göründüğüm bu kadar önemli mi?"   Kural 1, Doktor yalan söyler. Bu seferki pembe bir yalandı belki. Belki de değildi. Adam umursamadı. Tabi ki her şey değişecekti. Yeni surat, yeni kurallar.   "Yeter." Clara'nın titreyen sesi koridorda yankılanırken, gözyaşları daha çok akmaya başlamıştı. "Dur artık." "Clara.." Kız kafasını salladı. "Özür dilerim. Ben sadece.. Bana bir söz vermeni istiyorum." Kısa Boylu yoldaş gene konuşmadı, gözleri sadece adamın konuşmasını beklerken yukarı kaydı. "Benimle kal." Doktor alt dudağını kemirirken, Clara hafifçe onayladı. "Söz veriyorum." Doktor sırtından aşağı koşan bir acı dalgasını hissederken ellerini sıktı. "Clara Oswin Oswald.." Doktor fısıldadı. Yoldaşının gözündan akan yaşlar rejenerasyondan bile daha çok acı verirken, değişimin başlangıcıyla adamın elinden sarı, toz bulutu şeklinde bir tanecik sürüsü dolandı. Doktor son kez bu gözlerle kısa, fedakar ama bir o kadar da küstah yoldaşına bakarken, ilk ve son kez bu bedenin dudaklarını yoldaşınınkilere bastırıp geri çekildi. Yüzünde acının yarattığı, ölümle dans eden bir gülümseme dans ederken adamın dudakları bir kez daha açıldı. "Son kez, ha? GERONIMO."

 

End Notes:

Kısa oldu, biliyorum. Ama bırakacağınız her yorum içtenlikle kabul edilir. Yeni Doctor Who hikayelerine başlamayı planlıyorum. Bilginize.